zondag 22 april 2012
woensdag 11 april 2012
Advertentie!
Ik ben weer aan het dromen.
Vandaag hadden we het er in de kleedkamer over.. dat we ons afvroegen wanneer je eigenlijk moet stoppen met het dromen over je droomhuis en moet gaan beginnen met het gericht werken naar dat droomhuis toe.
Als je de kunstacademie gaat doen, weet je wel dat dat kasteel in die vallei waarschijnlijk niet in het bijzonder op jou ligt te wachten... Maar je wilt zo graag doen wat je zo graag doet. En je ouders, die zelf de kans niet hebben gekregen of gegrepen om hun passie te volgen, moedigen je aan: 'Ja kind! Als jij toneel wilt spelen dan moet je daar absoluut helemaal voor gaan!' En je wordt aangenomen! Dus je gaat er voor en je gelooft dat je misschien echt een waardevolle bijdrage kunt leveren aan de wereld en tegelijkertijd het mooiste en gelukkigste leven kunt leven wat je je voor kunt stellen.
Nu al die subsidie veranderingen en dingen aan de hand zijn en iedereen die in de kunsten iets heeft opgebouwd moet vechten voor z'n bestaansrecht voel ik heel veel tegelijkertijd. Naast onbegrip, begrip, onbegrip en begrip voel ik me verdrietig. Verdrietig omdat ik zie dat mensen waar ik naar op kijk, mensen die ontzettend veel hebben bereikt en wat mij betreft koningen zijn, ook verdrietig zijn en moe zijn en kwaad. Dan voel ik me ook nog blij. Blij omdat ik op dit moment mag doen wat ik het liefste doe: een voorstelling maken. Ik mag een voorstelling maken. Ik mag een voorstelling maken. Maar mijn blijdschap voelt ongepast en raar en ik kan het nu even niet helpen dat ik ook eventjes niet weet hoe blij ik nou eigenlijk kan zijn. Waarom ben ik zo'n naïef iemand? Waarom denk ik nou nog steeds dat dat kutkasteel op een dag van mij zal zijn? Moet ik nu naar Amsterdam verhuizen, castingfoto's laten maken en mij in de leeuwenkuil storten? Moet ik trouwen en mijzelf... voortplanten? Is het nu een nuttig of een verschrikkelijk slecht idee om te gaan auditeren bij Disneyland Parijs (als Sneeuwwitje, niet als buzz lightyear..) En wat moet je doen als je geen ondernemer bent in deze tijd? Wat moet je doen met je verhalen en ideeën als er al zoveel verhalen en ideeën zijn en al die mensen met die verhalen en ideeën al aan het vechten vechten vechten zijn om de waarde van alles duidelijk te maken, aan de Nederlander, aan de regering, aan zichzelf, aan iedereen. Die idiote mars van beschaving was het toppunt. Ik vond dat een gênant rake metafoor voor wat ik eigenlijk bedoel te zeggen. En terwijl ik dit schrijf voel ik ook hoe klein ik ben. En hoe onbelangrijk deze woorden zijn. Wie zal dit lezen... En wat heb ik nu eigenlijk gezegd... Niet zoveel geloof ik... Ik heb weer van alles 'opgegooid'.
...
OKÉ
voor degene die dit wel leest... Ik ga nu met iets concreet komen: Laten wij, jij en ik, samen iets ondernemen. Laten we elkaar opzoeken. Misschien kunnen we gaan joggen in het park, zoals ik vandaag heb gedaan (gister was de zon oranje met paars die kunnen we dan ook gaan bekijken) en als we dan helemaal warm zijn en gelukkig van het rennen en het 'vrije gevoel' dan kunnen we misschien... nog ergens gaan dansen of een mooie film kijken.
Nou, dat lijkt me echt heel leuk.
Oh en P.S ik ben eigenlijk een heel sociaal persoon (ookal lijkt het misschien alsof ik denk dat de wereld rondom mij draait, dat is niet zo!)... En zal goed naar je luisteren en kijken... En we gaan het hebben over allerlei zeer belangrijke dingen. Dingen die ertoe doen! Belooft.
Liefs Teddy
Vandaag hadden we het er in de kleedkamer over.. dat we ons afvroegen wanneer je eigenlijk moet stoppen met het dromen over je droomhuis en moet gaan beginnen met het gericht werken naar dat droomhuis toe.
Als je de kunstacademie gaat doen, weet je wel dat dat kasteel in die vallei waarschijnlijk niet in het bijzonder op jou ligt te wachten... Maar je wilt zo graag doen wat je zo graag doet. En je ouders, die zelf de kans niet hebben gekregen of gegrepen om hun passie te volgen, moedigen je aan: 'Ja kind! Als jij toneel wilt spelen dan moet je daar absoluut helemaal voor gaan!' En je wordt aangenomen! Dus je gaat er voor en je gelooft dat je misschien echt een waardevolle bijdrage kunt leveren aan de wereld en tegelijkertijd het mooiste en gelukkigste leven kunt leven wat je je voor kunt stellen.
Nu al die subsidie veranderingen en dingen aan de hand zijn en iedereen die in de kunsten iets heeft opgebouwd moet vechten voor z'n bestaansrecht voel ik heel veel tegelijkertijd. Naast onbegrip, begrip, onbegrip en begrip voel ik me verdrietig. Verdrietig omdat ik zie dat mensen waar ik naar op kijk, mensen die ontzettend veel hebben bereikt en wat mij betreft koningen zijn, ook verdrietig zijn en moe zijn en kwaad. Dan voel ik me ook nog blij. Blij omdat ik op dit moment mag doen wat ik het liefste doe: een voorstelling maken. Ik mag een voorstelling maken. Ik mag een voorstelling maken. Maar mijn blijdschap voelt ongepast en raar en ik kan het nu even niet helpen dat ik ook eventjes niet weet hoe blij ik nou eigenlijk kan zijn. Waarom ben ik zo'n naïef iemand? Waarom denk ik nou nog steeds dat dat kutkasteel op een dag van mij zal zijn? Moet ik nu naar Amsterdam verhuizen, castingfoto's laten maken en mij in de leeuwenkuil storten? Moet ik trouwen en mijzelf... voortplanten? Is het nu een nuttig of een verschrikkelijk slecht idee om te gaan auditeren bij Disneyland Parijs (als Sneeuwwitje, niet als buzz lightyear..) En wat moet je doen als je geen ondernemer bent in deze tijd? Wat moet je doen met je verhalen en ideeën als er al zoveel verhalen en ideeën zijn en al die mensen met die verhalen en ideeën al aan het vechten vechten vechten zijn om de waarde van alles duidelijk te maken, aan de Nederlander, aan de regering, aan zichzelf, aan iedereen. Die idiote mars van beschaving was het toppunt. Ik vond dat een gênant rake metafoor voor wat ik eigenlijk bedoel te zeggen. En terwijl ik dit schrijf voel ik ook hoe klein ik ben. En hoe onbelangrijk deze woorden zijn. Wie zal dit lezen... En wat heb ik nu eigenlijk gezegd... Niet zoveel geloof ik... Ik heb weer van alles 'opgegooid'.
...
OKÉ
voor degene die dit wel leest... Ik ga nu met iets concreet komen: Laten wij, jij en ik, samen iets ondernemen. Laten we elkaar opzoeken. Misschien kunnen we gaan joggen in het park, zoals ik vandaag heb gedaan (gister was de zon oranje met paars die kunnen we dan ook gaan bekijken) en als we dan helemaal warm zijn en gelukkig van het rennen en het 'vrije gevoel' dan kunnen we misschien... nog ergens gaan dansen of een mooie film kijken.
Nou, dat lijkt me echt heel leuk.
Oh en P.S ik ben eigenlijk een heel sociaal persoon (ookal lijkt het misschien alsof ik denk dat de wereld rondom mij draait, dat is niet zo!)... En zal goed naar je luisteren en kijken... En we gaan het hebben over allerlei zeer belangrijke dingen. Dingen die ertoe doen! Belooft.
Liefs Teddy
donderdag 29 maart 2012
Kant noch wal...
Mevrouw A: 'En als jij dan die beurs krijgt... Stel je voor, je krijgt die beurs... Je gaat die master doen in Brussel... Waar komt je dan mee terug. Naar hier. Naar Nederland?'
Stilte.
Teddy: Een goede voorstelling?
Stilte.
Mevrouw A: "...Ja...O.K.. Maar er moet toch 'meer' zijn. Je neemt toch, neem ik aan, 'meer' mee...'
Stilte.
Teddy: Twee goede voorstellingen?
Lange stilte.
O! Nee! Haha HAHAHA. Ik begrijp wat u bedoeld...
Stilte.
Ik begrijp u. Ik neem 'meer' mee inderdaad. Natuurlijk. Een momentje hoor ik moet even overschakelen naar het inhoudelijke dan. Want dat... Ja. Wacht even hoor!
Stilte.
Mag ik u een voorbeeld geven?
En toen heb ik een voorbeeld gegeven die kant noch wal sloeg. Kant noch wal... en ik was ze kwijt. De jury. De jury die ik hoopte te motiveren om mij een beurs te schenken om in het buitenland een master te gaan doen. Een master regie. Oh! Ik had zoveel gekund.Ik had grappig kunnen zijn. Gevat. Goede, slimme, overtuigende dingen kunnen zeggen. Ik heb verschillende barmannen van de Rumba zelfs zo ver gekregen dat ze zeiden: 'Jij moet echt die beurs krijgen! Daar hebben we pas wat aan!' Maar in theorie lokaal 3 te Arnhem, waar het gebeuren moest, gebeurde niks wat ook maar een klein beetje leek op wat er gebeuren moest.
Stilte.
Teddy: Een goede voorstelling?
Stilte.
Mevrouw A: "...Ja...O.K.. Maar er moet toch 'meer' zijn. Je neemt toch, neem ik aan, 'meer' mee...'
Stilte.
Teddy: Twee goede voorstellingen?
Lange stilte.
O! Nee! Haha HAHAHA. Ik begrijp wat u bedoeld...
Stilte.
Ik begrijp u. Ik neem 'meer' mee inderdaad. Natuurlijk. Een momentje hoor ik moet even overschakelen naar het inhoudelijke dan. Want dat... Ja. Wacht even hoor!
Stilte.
Mag ik u een voorbeeld geven?
En toen heb ik een voorbeeld gegeven die kant noch wal sloeg. Kant noch wal... en ik was ze kwijt. De jury. De jury die ik hoopte te motiveren om mij een beurs te schenken om in het buitenland een master te gaan doen. Een master regie. Oh! Ik had zoveel gekund.Ik had grappig kunnen zijn. Gevat. Goede, slimme, overtuigende dingen kunnen zeggen. Ik heb verschillende barmannen van de Rumba zelfs zo ver gekregen dat ze zeiden: 'Jij moet echt die beurs krijgen! Daar hebben we pas wat aan!' Maar in theorie lokaal 3 te Arnhem, waar het gebeuren moest, gebeurde niks wat ook maar een klein beetje leek op wat er gebeuren moest.
Wat ging er nou mis? Ik had me nog wel zo voorbereid op een super goed gesprek. Had uren aan mijn boekje met foto's geknutseld. Me niet teveel voorgenomen, niet teveel verwachtingen geschept van tevoren zodat ik eerlijk en in dialoog die motivatie op gang kon brengen. Maar er kwam geen gesprek. 'GO!' Zeiden ze... En daar ging ik.
Achteraf denk ik aan alles wat ik had kunnen doen.
Ik had op mijn stoel kunnen gaan staan en kunnen zingen:
'Dames en Heren. Ja! Dames en Heren,
geef mij toch die beurs, dan kan ik weer leren!
Regie is heel lastig, regie is heel mooi,
Schenk mij de beurs dan wordt ik geen lichtekooi!'
Ik had halverwege kunnen zeggen: 'Sorry, ik ben niet echt concreet hè...? Ik ben een beetje zenuwachtig geloof ik. Zou ik u wat mogen voorlezen?'
En dan had ik een stukje uit de toverberg voorgelezen.
Of ik had ook abrupt kunnen opstaan, m'n haar naar achteren kunnen gooien en kunnen zeggen: 'ZEG, Pardon! Hier ben ik niet, helemaal niet, voor naar Arnhem gereisd. Dit is niet mijn idee van een goed gesprek! Wilt u mij alstublieft niet verwarren met opmerkingen over 'dat er geen regie-studies bestaan' en kunnen wij het hebben over de brief waar ik zo ontzettend hard aan heb gewerkt! Het is moeilijk om uit te leggen wat ik mee zal nemen uit Brussel maar ik weet wel dat verdieping in het regisseren en in de samenwerking, iets is wat meer mensen zouden moeten doen. Een goede samenwerking is niet makkelijk. Regisseren is niet makkelijk. En ik heb voorstellingen in mijn kop die mensen gaan aanspreken. Ze zijn entertainend, aantrekkelijk, verrassend en spannend en er zullen wachtrijen tot het einde van de straat, met hekken eromheen staan voor de tickets. Dit is echt waar! Dit gaat gebeuren! Ik heb er zelf over gedroomd! En ik zal u niet teleurstellen. Ik zal dag en nacht hard werken en op een dag mijn toverformule gevonden hebben en dan zal nooit meer iemand durven fluisteren dat toneel aan het sterven is. Niemand zal dat zelfs maar kunnen denken omdat het zo LEVEND is. En de Nederlander word fantasievoller en vrijer en kritischer. En slimmer! Nog slimmer! En mensen zullen meer gaan zingen op hun Vespa en alle kassa juffrouwen dragen blauwe mascara en knipperen lief en in slow motion met hun wimpers als ze vragen of u ook zegels wil voor het tonil.'
vrijdag 23 maart 2012
Alles is echt ' '
Het blad Mister Motly staat deze maand in het teken van 'de roes en alles is echt'... Alles wat er in staat is boeiend. Vind ik boeiend. Ik vind het een mooi thema. Het is een echte aanrader als je geïnteresseerd bent in verschillende realiteiten en kortstondige geluksmomenten waar je wel voor zou willen sterven. God wat een grote woorden. Sterven...
Ik heb vandaag een hunebed gezien! Een echte hunebed. En een mevrouw die haar hond aan het uitlaten was aan wie we vroegen hoe het eigenlijk zat met die hunebedden stond gelijk 'aan' en begon me toch een verhaal... 'Dat het uitlegbordje gesloopt was door "de jeugd" en dat het een graf was/is dat er nog steeds lijken onder liggen', etc, etc. mijn dag kon NIET meer stuk! Daarna hebben we de voorstelling weer gespeeld voor Drentse kinderen en ik vond ze zo aandachtig en lief. Ze waren stil en met grote ogen keken ze naar het verhaal. Ze vonden de dingen mooi en grappig en soms ook 'goed'. En ik ben echt niet cynisch als ik zeg dat ik mij vandaag echt absolut nuttig voelde.
Ik heb vandaag een hunebed gezien! Een echte hunebed. En een mevrouw die haar hond aan het uitlaten was aan wie we vroegen hoe het eigenlijk zat met die hunebedden stond gelijk 'aan' en begon me toch een verhaal... 'Dat het uitlegbordje gesloopt was door "de jeugd" en dat het een graf was/is dat er nog steeds lijken onder liggen', etc, etc. mijn dag kon NIET meer stuk! Daarna hebben we de voorstelling weer gespeeld voor Drentse kinderen en ik vond ze zo aandachtig en lief. Ze waren stil en met grote ogen keken ze naar het verhaal. Ze vonden de dingen mooi en grappig en soms ook 'goed'. En ik ben echt niet cynisch als ik zeg dat ik mij vandaag echt absolut nuttig voelde.
When i Grow up
When I grow up, I want to be a forester
Run through the moss on high heels
That’s what I’ll do, throwing out boomerang
Waiting for it to come back to me
When I grow up, I want to live near the sea
Crab claws and bottles of rum
That’s what i’ll have staring at the seashell
Waiting for it to embrace me
I put my soul in what I do
Last night I drew a funny man
with dark eyes and a hanging tongue
It goes way bad, I never liked a sad look
From someone who wants to be loved by you
I’m very good with plants
When my friends are away
they let me keep the soil moist
On the seventh day I rest
for a minute or two
then back on my feet and cry for you oooh oh
You’ve got cucumbers on your eyes
Too much time spent on nothing
waiting for a moment to arise
The face in the ceiling and arms too long
I wait for him to catch me
Waiting for you to embrace me
Lyrics by Fever Ray
Run through the moss on high heels
That’s what I’ll do, throwing out boomerang
Waiting for it to come back to me
When I grow up, I want to live near the sea
Crab claws and bottles of rum
That’s what i’ll have staring at the seashell
Waiting for it to embrace me
I put my soul in what I do
Last night I drew a funny man
with dark eyes and a hanging tongue
It goes way bad, I never liked a sad look
From someone who wants to be loved by you
I’m very good with plants
When my friends are away
they let me keep the soil moist
On the seventh day I rest
for a minute or two
then back on my feet and cry for you oooh oh
You’ve got cucumbers on your eyes
Too much time spent on nothing
waiting for a moment to arise
The face in the ceiling and arms too long
I wait for him to catch me
Waiting for you to embrace me
Lyrics by Fever Ray
Abonneren op:
Posts (Atom)
