Station Noord

Bericht van Eva, nog zeven dagen

2012-02-22T15:59:00.000-08:00

Wij zijn aan het monteren voor ERBARME DICH
Het is nog allemaal veel. De vraag is, wat haal je weg. Maak ik mijn punt als ik dingen schrap. En het is lastig om je punt te maken als dat gaat over nuance. Wat gaat over het niet willen hebben van vooroordelen.
We repeteren inmiddels in de zaal met licht en goed geluid. Vanavond was peter er, samen met Anna Shoe, het NNT in miniformaat. Dat was fijn, en zij waren blij met de augurken en de krentenbollen die wij blijmoedig uitdelen aan het begin van de voorstelling. Wat ook sterke trekken heeft van een theatrale lezing. Kon je je hoofd maar openklappen en dat laten zien aan de mensen. De wereld zoals hij in mijn hoofd zit. Mijn hoofd zit aardig vol namelijk.
Simone is in deze voorstelling een Poolse gastarbeider, een Urkse visser, een kerkganger, een tachtig jarige man uit Annen, een man die een half jaar in een donkere grot gaat zitten om te verjongen, een onzeker meisje en zichzelf en dat speelt ze allemaal heel mooi.
Kom daarvoor zeker ook kijken.
Wij zijn leuk samen op toneel, dat horen we steeds.
En we willen dit graag vertellen.

Morgen weer bericht, V.S.O.P, Carl. Ik ga slapen. De 29ste dus, volgende week woensdag. Half negen in het Grand.
Het tegenovergestelde van wat Teddy maakt, denk ik zo met zekerheid te kunnen zeggen, op de Duitse titels na!
GOED, GROET!
Eva

Das leben ist ein PONYHOF!

2012-02-22T14:48:00.000-08:00

Ik heb de afgelopen weken gerepeteerd bij de Citadel.

Morgen voor het eerst naar de gymzaal en 84 kinderen, hopelijk, vermaken met de magie van het theater. Om half tien 's ochtends, zonder lichtplan, zonder koperen kees. Maar wel met een groep mensen die er volledig voor gaan, het verhaal van de opkomst en ondergang van de supermarkt familie Albertsen tot leven te wekken... En ik kan niet slapen. Er suizen honderd gedachten door mijn hoofd. Wat gaat er na Station Noord gebeuren. Wat gaat er met mijn hoofd gebeuren als ik geen plek meer heb mijn fantasieën vorm te geven. Ontploffen zal die zeker... Zeker dat die ontploft. En wat gebeurd er eigenlijk met al mijn lichtgevende ballen als ik er klaar mee ben? Zal ik ooit klaar zijn met ze? Zullen die ook gaan ontploffen... Nou, dat denk ik niet. En zo wel, dan hebben we er weer wapens bij, raken mensen nog meer gemotiveerd om oorlog te voeren. Is ook niet goed. Heb ik dat dan teweeg gebracht? Nou, dan kom ik misschien toch nog in een geschiedenisboek. Ik wil zo graag vrij zijn. Ik wil zo graag mooie sprookjes maken die gaan over vandaag maar ook over vroeger. Bla, bla, bla. Sprookjes die bij iedereen die erbij is, de fantasie aaaaaaanwakkert. Maar ja, zo wil iedereen wel weer wat natuurlijk. Misschien is het een goed idee om iemand te bellen. Ach nee, ik moet het maar gewoon accepteren. Ik ben nu even alleen. En iemand bellen is jezelf afleiden van 't alleen zijn met die honderd gedachten. Ik haat die stomme zogenaamd poëtische toneeltekstjes trouwens heel erg en nu ben ik er zelf in eentje beland. Hoe heeft dit nu weer kunnen gebeuren! Ik kan ook geen moment alleen zijn en het is weer goed mis. Maar, er zijn mensen die sterven aan de honger Teddy. En kijk eens om je heen. Wat een spulletjes en dingetjes heb jij allemaal! Oh mijn God. Wat moet er straks met al die spulletjes gebeuren als ik op straat beland? Dat is toch zielig! Alleen voor hen al moet ik niet op straat belanden. Dus dat betekend misschien toch dat ik nu moet gaan slapen zodat ik morgen: vrolijk, en met energie en met spelplezierrrr in die gymzaal klaarsta om die 84 kinderen eens even een heel geloofwaardig doch merkwaardig Koreaans supermarktmeisje voor te schotelen.Ja. Dat ga ik doen!

De teaser van de voorstelling die er toch echt gaat komen. En waar ik nu al van hou. DAS LEBEN IST EiN POnyhof

2012-02-19T13:47:00.001-08:00

Lieve Bloglezers, zie hier onze flyer. Wij zijn blij. Als je wil weten wat ons zelfverzonnen woord Verhoudingsdrang volgens ons betekend, zie dan het filmpje hieronder.

Ik houd jullie op de hoogte de komende week, de laatste sprint. Grote Groet! Eva en Simone

Filmpje ERBARME DICH

2012-02-19T13:44:00.001-08:00

Klik hier om ons filmpje te bekijken waarin we beantwoorden wat verhoudingsdrang betekend.

Laatste repetitieweken van Eva en Simone

2012-02-14T14:44:00.001-08:00

Wat is het toch lekker als iets gaat! Stroomt! We hebben iets waarbinnen opeens alles kan. Dingen met een fijn dof geluid op zijn plaats vallen. We hebben veel gezocht naar wat dit moest zijn, maar het eindeloos zoeken levert volgens mij zeker een nuance op waardoor het stuk (Nu!) best mooi lijkt te worden. Vanmiddag kwam Nhung onverwachts langs, onze oud klasgenoot van ons van de toneelschool, die ook bij Station Noord een Oerolvoorstelling gaat maken. We zouden voor haar een stukje spelen, maar het liep wel dus hebben we doorgespeeld tot het einde. Waar wel een kwartje viel, een punchstatement werd gemaakt, een stilte voor het 'nou, dit ongeveer.' van onze kant. En Nhung gaf ons terug wat wij terug wilde hebben.

Het stuk bestaat, zoals je op het vorige tekeningetje kan zien, uit twee lagen. Vanaf de achterste laag aanschouwen wij de wereld en de mensen op die wereld, vouwen wij Nederland open en de voorste laag. De laag van de portretten, personen en perspectieven. Zodra wij in de voorste laag stappen laten wij een verzameling aan personages zien. Dat was een fijne heldere vondst. (Mooi woord is dat! Vondst.) Wat helemaal mooi is, ik heb de App Remote gedownload, daarmee kan ik vanaf mijn Iphone op toneel Itunes op mijn computer bedienen. Zo gaan de overgangen al een stuk soepeler dan in de zich kort hiervoor afgespeelde geschiedenis, waar ik het heen en weer hollen naar de spatiebalk gebruikte. Simone klimt in de achterlijn op een kruk om te schreeuwen 'VECHT, BREEK met wat je niet zint! DUW DE NADEN UIT ELKAAR en loop naar de ZELFGEMAAKTE wereld die Daar weer achter ligt!' Waarna ik mijn eenzaamheid op een oude televisie stort waarop de porseleinen hondjes de decoratie zijn van de volstrekt niet gemiddelde maar wel specifieke Idolskijkende vrouw, met hondje, wie al twintig jaar alleen woont, wie 's ochtends én 's avonds schoonmaakt. Dat soort mensen. En zoveel andere mensen. Met al hun meningen en waarheden.

Morgen komt Peter, de beste Belg van het Nederlandse theater, ons weer een beetje helpen. En dat terwijl hij aan het repeteren is voor Hamlet. Dank, Peter. Morgen ochtend gaan we nog kijken voor wat moderne huishoudelijke voorwerpen voor in onze spullenparade en kijken voor KosTUUM. Het decoratieve tumult van de montagevoorstelling. Ik hoop zo dat we publiek kunnen verblijden met onze voorstelling, en die kans zit er in. Kom dus allemaal kijken naar deze oprechte en toch zo gespeelde voorstelling. Of voorstel. Het is een uitvouw maquette, zoiets met heel veel kanten en perspectieven. Gezever, maar dat u dit leest vind ik erg bijzonder en ik hoop dat ik u beetje bij beetje kan verleiden om langs te komen. 29 februari in het Grand. ik zeg Tot Later!

Laatste repetitieweken

2012-02-14T13:39:00.001-08:00

Vorm

2012-01-31T07:09:00.000-08:00

Het is nu de zoektocht naar vorm. Een vorm waarin onze mening niet centraal staat, maar waarin we kunnen laten zien hoe verschillende mensen tot hun waarheden komen. Van micro naar macro. Er is een tafeltje met een stoeltje en een aantal microfoon standaards. Er zijn vrouwen op een congres over Nederland aan het spreken en er is een nieuwe proloog:

Dit is een verhaal over de recht geschapenen
En over de goddelozen, de godsdragers,
De zondaars en de vreemdelingen.
De sporen en de lijnen die zij achterlaten
Omdat ze bewegen en voortgaan.
hun meningen, de zelfredzaamheid
Zelfbestuiving en zelfinstandhouding
Door telkens weer dat idee
dat ze in een tijd leven
Die achteraf vast als belangrijk
Zal worden herinnerd.
Want als ze ooit in de geschiedenisboeken zullen staan
Is dat iets wat het ondraaglijke idee van doodgaan
En vergeten worden iets beter te verdragen maakt.
Deze gedachtes van de mensen
Genereren een nieuwe energie.
Er ontstaat een kolkende beweging
Door het lopen en trappen
En schreeuwen van de mensen.
Zelf denken de mensen dat het angst is,
Maar eigenlijk is het opwinding.
Er kan iets bijzonders gebeuren.
De angst is voor verlies van identiteit
Wat als een flinterdun suikerlaagje
op het menselijke bestaan ligt.
En om niet meegetrokken te worden
Houden de mensen zich vast,
Aan handvaten zoals die van de magnetrons
Of smakeloze politici
Psalmenboekjes, vertrouwde merken,
Hamsterweken en voordeuren op dubbelslot
Waarmee je de buitenstaander buiten kunt houden.
De mensen weten namelijk niet
Waar de draaikolk hen heen zal leiden.
Misschien wel naar een hoogte
Waar ‘s nachts het bedlampje aanlaten
Je niet meer zal behoeden voor identiteitsverlies
Of de zwarte gaten in het heelal.
Je leven wat met een oorverdovend kraken
Losscheurt van zijn dagelijkse normaliteit
Wat is er dan?
Wat blijft er dan van je over?
Dus blijf je erbij dat die anderen,
Die het anders doen dan jij
Moeten worden weggevaagd,
uitgewist of overgeschilderd.
Dan is er weer rust.

Wat nou als de mensen terecht zouden komen
In de ruimte tussen de tv en de verhoudingsdrang.
Zich mee zouden laten voeren door de wind
Waarin nog de galm van al de stemmen
En al de meningen weerklinkt
Maar zacht; als het zoemen van bijen in de verte
zoals ‘s zomers als je in het gras ligt
Van die dagen waarop de liefde zo makkelijk ontstaat.
Misschien blijkt losgescheurd zijn van je leven
Wel dát te zijn.
Een zomerdag.
Het probleem is echter dat micro
Niet moeiteloos macro kan worden.
Je kan niet door de muren heen hetgeen zien
Wat daarachter ligt.

En dan zijn er nog al die andere vragen waar we aan verder werken.

Begin maart staan we ook in Frascati WG, tijdens een week over Europa en hoe mensen tegenover elkaar staan. Daarover later meer, nu eerst maar eens die voorstelling maken. Hoe komt het tot alles en meer..

SGP

2012-01-24T03:04:00.000-08:00

Onze zoektocht is toch telkens naar mededogen. Hoe komt het dat mensen komen tot vooroordelen, waar komt dat vandaan? De schoonheid van dit onderzoek is dat het gaat om hoop, om begrip van onze kant. De zoektocht naar de mogelijkheden.

Wat belangrijk is is dat het om een groot probleem gaat. Wij zijn kunstenaars en willen iets moois maken wat om hoop gaat, maar vandaag zijn we bezig met de volgende ingezonden brief in de spits van afgelopen vrijdag:

Beatrix moet aandacht vragen voor vervolging Koningin Beatrix deed de ophef over haar hoofddoek in Oman en de VAE af als 'onzin'. Beseft ze wel dat ze hiermee respect toont voor een gewelddadige religie, in een land waar een bekering vanuit de Islam naar een andere religie bij wet verboden is? Is het goed dat een vorstin van een democratisch land respect toont voor zo'n verfoeilijke religie door op blote voeten en met een potsierlijke hoofddoek rond te struinen in zo'n mensonterend 'heiligdom'? Nee! Laat haar eerst eens aandacht vragen voor de vervolging van andere religies dan die verderfelijke berber religie.

Degene die dit heeft geschreven is onze leeftijd, heeft gymnasium gedaan, is lid van de jongeren SGP en schrijft in een folder van de SGP het volgende: grootste ergenis: het feit dat nederland zich met knikkende knIeën laat Islamiseren. de opkomst van de Islam Is niet alleen te wijten aan de kracht van de Is- lam, maar ook aan de zwakke nederlandse Politiek.

Dat wij dit nu weten is de kracht van internet, wat ook meteen het enge is. Al die blogs, forums en ander gapende lekken van onze beschaving.

Erbarme dich.

Eva en Simone

Verhoudingsdrang

2012-01-22T13:19:00.001-08:00

Beste bloglezers,

Simone en ik hadden een goede tweede repetitieweek. We hebben deze week teksten geleerd, en zijn daarmee op de vloer gaan zoeken. Ik heb haar erbij gevraagd en ik ben met Simone naast speelster ook blij met haar als medemaakster. Na lange discussies deze week over metatheatraliteit liet ik toch het idee toe dat de verschillende personages en fragmenten een inleiding nodig hebben, die moet worden verteld. Over mijn wandeltocht en over Nederland. Al de mensen die ik ben tegengekomen op mijn wandelreis die nu personages zijn in ons verhaal. We maken steeds acts en achter op toneel komt een verhoging, een Hide park box waar vanaf meningen worden verkondigd.

Het stuk gaat over vooroordelen, hoe en wanneer die tot stand komen. Het gaat over mensen die een waarheid voor zichzelf hebben aangenomen en dat hoe groter iemands overtuiging is van die waarheid, hoe moeilijker het gesprek wordt. Het gaat over hoe eng dat kan worden. Het gaat over de laag waarvan wij geloven dat die onder de laag van verhoudgingsdrang en veroudering zit. De laag waarin mensen misschien gelijk zijn aan elkaar en elke waarheid relatief kan worden gezien. Waar mensen zichzelf willen terugvinden in een ander en elkaar dus zoeken. Die laag en hoe daar te komen.

Grote groet, Simone en Eva

Bericht van Eva en Simone

2012-01-16T15:18:00.000-08:00

Vandaag zijn we begonnen met de tweede week van de repetities. Het speelt zich af in een bar. Ergenstussen acht uur ‘s avonds en een twaalf uur ‘s nachts,Op een dorp met roze beddenovertrekken over de boxsprings en porseleinen hondjes op de decoratieve schouw.Verlaten avondstratenmet glimmende toyotatjes.

Net buiten het dorp,iets verder dan Jackys snacks,De pollobar met uithangbord, tap, biljart.

Hier zijn de goddelozen, de godsdragers, de uitbaters, degenen met zaakjes. Zij die een andere god aandragen. De jonge meisjes en de vreemdelingen. En dan zijn er ook nog de recht geschapenen. Leven zoals dat schijnt te horen, hoort te horen.Vroeg of laat krijgt iemand misschien wel gelijk, mocht iemand tot de conclusie komen dat gelijk hebben misschien niet bestaat. Ze praten ondertussen door en dan wordt er ook nog gedanst.

Dit is Simone van Bennekom, wij zaten bij elkaar in de klas op de toneelschool en studeerden samen af met de voorstelling De Hollanders. Nu speelt ze bij mij mee, dat heb ik haar gevraagd. Dit is een foto gemaakt in Amsterdam, we zullen snel een leuke repetitiefoto uploaden.

Groet!

2012-01-05T09:45:00.001-08:00

in ongebed - Eva

2012-01-04T11:03:00.000-08:00

"Kijk naar deze handen.De lijnen, de nagels en de knokkels.Hoe de linker moeiteloos in de rechter past.We vouwen deze handen in elkaar want losse handen zijn maar beangstigende losse handen.Spreiden we onze armen, dan raken onze handpalmen de lucht,reiken we naar de horizon en raken de oneindigheid aan. Wij schudden dan de rest van de wereld de hand, want dewereld kent zijn grens precies daar waar onze vingertoppenvingerafdrukken hebben. Dat is waar de wereld domweg overloopt in ons, de wereld metde handen van mensen die tederheid hebben gekend, die hebben geslagenmaar ook geworsteld.En weet je wat die handen deden met degeneover wie ze ’s nachts droomden?Ze pakten diegene tussen supermarktrekken of op de trap van een achterhuis, drukten haar tegen de muur in wc’s bij de chineesof in de hoek van een bruin café, en ze zeggen terwijl ze diegene recht aankijken, ik ben gek, maar het is waar,met de laatste zucht die ik uitadem fluister ik jouw naam. Ga met me mee.En ze smeken op de achterbank van een nachtelijke taxi om te blijven, één nacht maar in de naam van, van de liefde. Laat ons daarom, om u daartegen te beschermen, de handpalmen samen vouwen. Zodat de energie van de ene hand gewoon weer overloopt in de andere. En bidden."

en de muziek http://www.youtube.com/watch?v=29KHPHT_wy4

Kunst, Eva

2012-01-03T10:58:00.000-08:00

Lieve Teddy. Ik was laatst in de Ardennen, over die boom of een plek. Je rijdt daar een weg af waarvan je het gevoel hebt dat je naar het randje van de wereld rijdt, met alleen maar vakantiewoningen en grote, van bruin hout laag gebouwde restaurants eraan. Aan het einde van die weg staat RESTAURANT LE BELVEDERE wat al een paar jaar dicht is. Als je achterom het terras oploopt zie je door het raam de tafels die nog gedekt zijn, met roze kleedjes die over de diagonaal over de tafels liggen, een kamerplant die dood nog in zijn pot hangt, bruine bladeren liggen onder de pot in een cirkel op de grond. Een bar met foto's van de omgeving erboven. Een paar ramen verder de lounge, met grote camel kleurige banken. Boven zijn denk ik hotelkamers waarvan de gordijnen dicht zitten. En aan het gebouw zit een uitkijktoren, die nu is afgesloten met een hangslot om een hek, maar waar je zo overheen kunt stappen. Boven zie je de Ourthe kronkelen. Vanaf boven keek ik op een dakraampje wat open stond, en aan de schuif hing een backpack. Iets wat ik heel vreemd vond. Zou er iemand naar binnen zijn gegaan? Of was diegene er al die jaren al? Dat is zo'n plek waarvan ik weet dat ik er iets mee moet. Hoe is het gegaan, hebben ze ruzie gekregen? Zijn ze over de kop gegaan? Of is er iets gebeurd, is er iemand van de steile rotswanden naar beneden gevallen? Misschien geduwd. Een verlaten plek waar de mensen die er nog zijn, zijn achtergebleven in de tijd. Ik moest meteen aan jou denken en aan iets wat wij binnenkort samen gaan maken. Ik kan je dit natuurlijk ook emailen, maar aangezien ik niet in volledige afwezigheid wil verkeren en op deze blog toch soms een teken van leven wil geven, dacht ik ik doe het zo. Er moet iets met een dans, in ouderwetse Waalse oudejaarsavond kostuums. Iemand die nooit iets zegt en in een hoek staat, iemand die een radio probeert te repareren en een jongen die op een ouderwetse flipperkast speelt. Ik spreek je er nog over.

Stukje uit mijn proloog uit mijn sciptie.Teddy

2012-01-02T07:19:00.000-08:00

In principe kan alles mij het gevoel geven wat kunst ook kan. Een dode boom langs een bevroren meer, hij staat misschien voor mij wel symbool voor de vergankelijkheid en geeft me meer gevoelens en associaties dan een schilderij van een dode boom langs een bevroren meer, maar het grote verschil is dat die natuurlijke boom niet gecreëerd is om mijn waarneming te veranderen. Het is ook niet specifiek op die plek geplaatst of heeft niet juist die grootte, zodat ik het zie zoals het bedoeld is. Het is niet eens gemaakt om bekeken te worden. Het is zomaar ontstaan.

.

Kunst, in welke vorm dan ook begint met een idee. Het word gemaakt met een zeker doel. Er zit een verhaal achter, een persoon, een creatief proces.

.

En ik vind het fascinerend.

.

Het lijkt aan de ene kant bijzonder dat er een persoon op een bepaald idee is gekomen en dat idee werkelijk heeft vormgegeven. En dat hetgeen wat is vormgegeven en ik elkaar op een dag ontmoeten. Op het podium. In het museum. Aan de andere kant lijkt het wel alsof iedereen de hele tijd ideeën heeft en ze uitvoert (ik zit natuurlijk ook in dat soort kringen, maar toch, het zijn er veel). En ik ben geïnteresseerd in ieders verhaal. Ieders beweegreden. Misschien kan ik daaruit opmaken hoe waardevol en belangrijk het is. Want los van mijn smaak, ben ik er nog niet over uit wat er nu toe doet en wat niet en of dat belangrijk is. Wat er nu gebeurd in ons land op het gebied van kunst toont wel dat het vrij belangrijk is om dat te kunnen uitleggen. Niet alleen in daden maar ook in woorden.Gefascineerd ben ik, als ik kippen zie rondlopen in een museum, als ik op de kunstbiënnale in Berlijn de werkelijke scheur niet van de kunstmatige scheur kan onderscheiden of als ik ergens onder de grond keiharde dreunen en elektro-geluidjes hoor en ik sta stil, want ik kan het niet meer volgen. De mensen om me heen dansen (ik schrijf dansen maar het lijkt meer op doodgaan) stug door, daar zijn ze immers voor gekomen. Maar wat wil die mysterieuze, donkere man daar achter die draaitafel. Dit zijn zulke heftige geluiden, daar kan hij niet niks mee bedoelen.

.

Ik loop rond op de kunstacademie en verdrink in, of erger nog, struikel over de hoeveelheid kunstwerkjes die in lokalen verspreid liggen. Bomvol ligt het met lege doeken, overvolle doeken, verfvlekken die op zichzelf al een kunstwerk zouden kunnen vormen, schetsen, tekeningetjes, boeken over Amerikaanse droomhuizen, lege flessen, een kapotte piano.

.

Een jongen is bezig met een schilderij. Hij is druk bezig met lijnen afplakken en heeft een plan. Hij zet lijnen op het doek en begint te schilderen. Uiteindelijk gaat hij ervoor zitten: ‘Het werkt niet’ zegt hij. Hij kijkt er een lange tijd naar vanuit een decadente, laag bij de grond staande, donkergroene stoel met ribbelstof (waar komt die vandaan?) en mompelt: ‘Nu weet ik het’. Hij verft het weer wit.

.

Ik loop langs de dansacademie en ik zie een meisje in een groot danslokaal, gehuld in een spannende creatie, ernstig naar zichzelf in de spiegel kijken. Ze loopt heen en weer naar de muziekinstallatie om een stukje muziek steeds opnieuw op te zetten. Ze is een dans aan het maken. Ze luistert naar de muziek en probeert met haar lichaam vorm te geven wat ze in haar hoofd voor zich ziet. Ze herhaalt de bewegingen die ze heeft maar ze komt niet verder. Uiteindelijk besluit de conciërge voor haar dat het wel genoeg is voor vandaag en ze verlaat met moeite en in zichzelf gekeerd de ruimte.Zelf heb ik net kippen terug naar huis gebracht die ik gebruikt heb bij een voorstelling. Ze hebben de hele auto onder gepist en gescheten en ik ben de hele tijd bang dat ze sterven van de verwarring (theaterlichten, publiek en nepgras). Als ik ze weer vrij laat in hun boerderijtje voel ik een ontspanning die ik al een tijdje niet gevoeld heb.

.

En bij al deze, ik noem het maar even ‘inspanningen’, wordt er op een bepaald moment bij de persoon in kwestie door de persoon in kwestie maar ook zeker door diens omgeving soms wel eens de vraag gesteld: Waar doe je toch allemaal voor? Nou! zegt de schilder:Constant Anton Nieuwenhuys (Amsterdam, 21 juli 1920 – Utrecht, 1 augustus 2005) was een Nederlands kunstschilder

‘Het zal de aandrang wel geweest zijn. Als kind wilde ik eigenlijk leeuwentemmer worden. Ik ging veel naar Artis en zat dan bij de leeuwen met mijn neus op de tralies. Ik las zelfs al boeken over dierenpsychologie, maar uiteindelijk was de drang om te gaan schilderen sterker.’

Nou! Zegt de schrijver:PETER HENK STEENHUIS

Waarom schrijf ik? Het enige juiste antwoord op die vraag is: omdat ik zoveel ervaren heb. Toen ik jong was had ik een bijna pathologisch ervaringsvermogen ik was een eenzelvige figuur met eigen belevingspunten die mij thuis vormden, anders gezegd: die belevingspunten vormden het thuis zijn in mijzelf. Die punten zijn nog steeds bron van inspiratie. Bijvoorbeeld Ik kon vroeger eindeloos naar de handen van meisjes kijken. Ik ben een handen fetisjist. Waar komt dat vandaan? Hoe word je dat? Dat is niet te achterhalen, je beleeft zoiets, en als je iets intens beleeft wil je erover vertellen. Dus ben ik gaan schrijven.

Nou! zegt de Architect:HERMAN HERZBERGER

Men denkt altijd dat kunstwerken het resultaat zijn van geniale gedachtes: de kunstenaar kijkt uit het raam, er komt een vogel voorbijgevlogen, en pats, ineens is het hem duidelijk wat hij moet maken. Ik ben een werker, geen dromend genie, dat leunt op beslissende invallen. Een andere manier van scheppen spreekt mij meer aan. In mijn boek de ruimte van de architect zeg ik dat het scheppingsproces op het volgende neerkomt: eerst is er een opgave, helder geformuleerd of vaag dagend. Je bent op zoek naar een idee dat tot een concept kan leiden van waaruit het ontwerp verder ontwikkeld kan worden. Om je heen kijken en puttend uit je geheugen waar de ooit door jou interessante gedachte beelden zijn opgeslagen, ga je zoeken naar analogieën.

Armando, geboren als Herman Dirk van Dodeweerd (Amsterdam, 18 september 1929) is een Nederlands kunstschilder, beeldhouwer, dichter, schrijver, violist, acteur, journalist, film-, televisie- en theatermaker.

Ik probeer me voor te stellen of u iets kleur- of compositietechnisch uitprobeert, of, meer romantisch, een bepaald gevoel, een bepaald idee wilt verbeelden.‘Ik verbeeld nooit gevoelens. Ik heb geen gevoelens. Het is een soort dwang, drang, om bepaalde schilderijen te maken. Dat is niet van stemmingen of gevoelens afhankelijk.’Terwijl u werk bij de toeschouwers toch veel emoties losmaakt.‘Dat is wat anders. Dramatisch mag het zijn, dat mag het zijn. Moet het zijn, zelfs.’Maar voelt u dat drama niet zelf.Dat is altijd moeilijk – nee, ik voel het niet in mezelf, maar ‘Het komt natuurlijk wel uit mezelf. Anders zou ik het niet kunnen schilderen, willen schilderen. Maar ik ga er niet onder gebukt.’Komt dat doordat u het schildert?‘Misschien, dat weet ik niet eens. Ik zit verschrikkelijk te denken aan wat Riekje Swart, de galeriste, ooit heeft gezegd… ‘

Armando pakt de telefoon naast de stoel.

‘Ik zal het eens even aan mijn vrouw vragen, dat was de spijker op de kop.’

Zijn vrouw neemt niet op.

‘Het was iets als “ingehouden emotie’”maar zij zei het mooier.’Wilde u in uw jeugd al zulk werk maken?‘Toen maakte ik ander werk.’Maar je kunt er toch naar streven?Grijnst: ‘Ik was een en al streven.’Waar streefde u dan naar?‘Mooie schilderijen maken. Hevige dramatische schilderijen.Ik kan me herinneren dat ik ineens zo vreselijk genoeg kreeg van kunst. Toen ben ik me vooral gaan bezighouden met schrijven, het boek De SS-ers (1967), en daarna ben ik weer voorzichtig begonnen met tekenen. Dat was na een nachtwandeling in de duinen bij Zandvoort, dat weet ik nog precies.’Wat gebeurde er op die wandeling?‘Ik voelde ineens weer die verschrikkelijke drang om te gaan tekenen. Ik ben naar huis gegaan en heb getekend. Zulke dingen overkomen je, als kunstenaar. Dat is heel merkwaardig. Daar heb je niks over te vertellen.’Hoe kan dat nou ineens?‘Ja, ik weet ook niet. Ik ben totaal niet geïnteresseerd in mijn eigen psyche. Die dingen gebeuren met je, dat is het vreemde.Vanaf de jaren zeventig waren uw schilderijen, tot voor kort, bijna volledig zwart wit. Was die beperking een echt besluit?‘Nee, dat is vanzelf gegroeid. Ik besluit nooit wat.’Kunt u dat proces beschrijven?‘Daar valt niet veel aan te beschrijven. Op een zeker moment beperk je je. Ik beperk me graag, denk ik. Zwart-wit vond ik een mooie beperking. En iedere kleur die erbij kwam ging me irriteren. Dat was kitscherig. Dus liet ik het er maar bij. Des te merkwaardiger dat die kleur de laatste tijd weer terug is gekomen. En dat die ook nog naar mijn zin is, me niet stoort.’Maar u blijft zich beperken, want uw doeken blijven uit twee kleuren bestaan, zwart en blauw of zwart en rood.‘Ik zal nooit bonte schilderijen maken.’U schildert veel onderwerpen met een nadrukkelijke symbolische lading – een vlag, een rad. Hebben die een specifieke, persoonlijke betekenis of wilt u verwijzen naar de bredere betekenis die ze in onze cultuur hebben?‘Ik weet niet of het symbolen zijn. Ook die thema’s dringen zich aan mij op. Ik kan me nog precies herinneren wanneer ik mijn eerste vlag schilderde. Ik weet het adres zelfs nog, de Bundesallee in Berlijn, op een kleine zolder. Ik maakte dat schilderij, het was klaar voor ik het wist en ik dacht: hé, dit is een prachtig onderwerp. Wie schetst mijn verbazing toen ik niet veel later, die vlag weer tegenkwam. Dat was ik totaal vergeten. Heel raar, maar wel typisch voor mij.’U schetst zichzelf zo nadrukkelijk als iemand die het allemaal maar overkomt…‘Dat is ook zo, ik kan daar niks aan doen. Het is geen rationeel besluit, zo van: ik ga vlaggen schilderen. Het is zo’n tussenfase, tussen droom en denken. Er overkomt je veel, als kunstenaar. Als je er maar voor openstaat.’Hoe kunt u ervoor openstaan?‘Dat is werk. Daar moet je hard voor werken. Toen ik nog geen fulltime kunstenaar was, dacht ik wel eens: ik zou de hele dag wel bezig willen zijn met kunst, met de dingen die ik zou willen maken, willen schrijven. Dat stadium heb ik op een zeker moment, decennia geleden, door hard te werken aan mezelf, bereikt. Nu ben ik wat ik maak. Waar ik ook ben, of met wie ik ook praat, als is het een zonnig gesprek, toch, in mijn achterhoofd ben ik er altijd mee bezig. Vakantie van het hoofd bestaat niet meer.Waar denkt u dan aan?‘Dat kan je niet zeggen. Het is geen rationeel denken, meer een gevoelsmatig denken.’In hoeverre bent u, als u begint, als een schaker die een bekende opening speelt?‘Het begin is wel belangrijk, ja. Dan dient zich meteen iets aan. Nog niet zoveel. Iets.’U zegt dat veel u overkomt. Maar als me dat ergens voor de hand, dan is het in het schilderen zelf, dat er plotseling dingen op het doek verschijnen die u zelf niet had verwacht.‘Dat is ook zo, dat is ook zo. Daarom zeg ik het ook: risico’s. Kijken wat er gebeurd. En ik weet ook niet precies van tevoren wat ik doe.’

Hij snuift een vlaag mest op die door het open raam komt binnen waaien.

‘Lekker, die mestgeur.’

Eva: Zingen naar de glazen zee

2011-12-23T10:05:00.000-08:00

Of schreeuwen.

Vanuit een café of bar met koffie in Amsterdam, ik ben aan het schrijven. Ik schrijf ontmoetingen die ik had toen ik liep door Nederland twee weken geleden, in monologen en dialogen en alles krijgt verband met elkaar. Het gaat weg van de werkelijkheid, de fictie is in zicht. De schrijver met schaar en pritstift. Vanaf nu zal ik het ook benadrukken dat het theater aan het worden is. De personages en wat ze zeggen hebben niet echt zo bestaan en zijn zoals ik wil dat ze zijn. Voor jullie, publiek.

JAC: Wat hadden die demonstranten dan voor ogen? Een samenleving in vrijheid? Gratis broodjes voor iedereen? Dat de overheid geld blijft geven aan kunstenaars en zogenaamde arbeidsongeschikten? Zitten ze daar te blowen van hun uitkering, ze kijken naar de sterren en zingen wat over dat wapens slecht zijn en wanneer er een compleet delirium is bereikt wil men het nog wel eens uit proberen te drukken door één penseelstreek op een vel papier te zetten. Hier, kunst, zeggen ze dan, waarna iemand het vanwege ecologische idealen als pleepapier mag hergebruiken.

De overheid. Wat doen ze eraan?  Ze zijn bang en cirkelen er daarom eindeloos omheen.  Al dat linkse gedraai van jullie. Spinnen zo dertig eindes aan betekenisloze verhalen, maken van al de dingen die hopeloos zijn, van RITUEEL SLACHTEN een punt.  Dat is hetzelfde als alleen durven zeggen dat je van iemand houdt als diegene het niet kan horen omdat hij slaapt.  Vroeg mijn moeder vroeger aan een vriendje van mij wat hij wilde eten,Dan zei hij ‘gewoon vlees’. En dan maakte mijn moeder gewoon vlees. Simpel. Straks loopt alles door elkaar.Straks ontwikkelt het zich en heten we allemaal Ali.Mijn oma zegt altijd: de liefde kent vele gezichten, maar straks niet meer. Kijk naar die Arabische lente. Ik wil er niets van hebben hoor.

... E: Jij hebt jezelf afgeschermd van de rest van de wereld. Jullie verhouden je tot elkaar, dus niet tot dat daarbuiten.  Jij weet niet dat er mensen vechten voor vrijheid, die voor jou heel logisch is. Jij eet de democratie als een sausje over je tongfilet,  De bouillabaisse democratie die zo vanzelfsprekend is.  Ledrendieren knipperen in etalages voor wereldvrede en betere tijden, maar wel alleen tot 2 januari, dan wordt de wereldvrede weer opgeborgen tot volgend jaar. Terwijl het plein in brand staat. Weer staan de letteren in brand. Arabië smeult zoals het smeulde in de kelders van Berlijn. Misschien is het zo dat de intelligente dat kan inzien, dat de optimist daar iets positiefs van kan maken, dat de oprechte, zoals jij, daar iets aan kan doen. ...

Aan Teddy, in welke stad jij nu ook bent, hoe gaat het daar?

Liefs van de Velponkiningin.

2011-12-18T06:03:00.000-08:00

Hoi, ik ben Teddy (May de Kock)

.

Ik ben het afgelopen jaar afgestudeerd aan de toneelschool in Arnhem en nu woon ik in Groningen (!) waar ik mij onder Station Noord verder mag ontwikkelen als... Oh help daar gaan we al de mist in. ik ga op 9 Januari beginnen bij de Citadel te spelen. Daar heb ik heel veel zin in! En nu ga ik proberen te verwoorden waar ik op dit moment mee 'bezig' ben (u mag zelf beslissen of dit een bezigheid is ja of nee)...Liefs Teddy

LieLatLaarLaarom-Land

2011-12-18T05:50:00.001-08:00

Jan Stelma:

‘Zeg Teddy, dat klinkt allemaal heel-erg-leuk, al die personages en die drie duikplanken aan de muur en die duizend treintjes en honderden poppen en lichtgevende ballen, maar… Wat wil je nu precies vertellen? En… Waarom wil je dit eigenlijk maken?’

Teddy: ...

Lange Stilte

Teddy: Omdat…

Muziek: Coming Home - Röyksopp

In mijn hoofd is iedereen in de war. Ze mompelen dingen als;

Oh, nee! Ik heb hier mijn scriptie over geschreven, ik moet een weloverwogen, overtuigend antwoord geven op deze vrr…Oh, nee! Ik kan echt niet aankomen met ‘iets over ‘behoeftes’ en ‘drangen’... Oh, nee! Ik ben al een minuut stil.Oh, nee! Ik mag niet emotioneel worden. Ik ben ik paniek.Ik weet het niet!Aaaaaaah!

OKE! Het is een interessante vraag. Goeie vraag ook. Ik ga dit tot op de bodem uitzoeken.Ik wil natuurlijk ook dat het maken van een voorstelling een duidelijk doel (buiten mijn eigen ‘behoefte’) om heeft. Een goeie reden waarom ik dit wil delen met anderen. Heb ik echt iets te ZEGGEN, iets TOE TE VOEGEN aan onze samenleving? Mooie beelden zijn er genoeg. Mooi theater, slecht theater… het is er al ge-noeg. Maar waarom is MIJN theater daar een toevoeging aan? Wat is het dat ik breng, wat het theater in Nederland RIJKER maakt? Als je over dit soort dingen veel en intensief nadenkt en om je heen kijkt, bijvoorbeeld in de tram en je stelt je voor dat die mensen ’s avonds bij jou in de zaal zitten… dan moet je hard werken om de motivatie hoog te houden. Want die mensen die je misschien graag wilt aanspreken, komen waarschijnlijk niet opdagen bij je toneelstukje. Dus je moet iets ander vinden om de motivatie hoog te houden. En als het gelukt is de motivatie hoog te houden moet je erachter zien te komen wat je precies wilt met die motivatie. Dat betekend hard door blijven werken maar daarvoor moet je eerst nog leren hoe je precies ‘hard kunt werken’ en voor dat je dat kunt leren moet je ervoor zorgen dat je de middelen en de tijd en de ruimte hebt om überhaupt te kunnen leren hoe je hard moet werken. En toeval of geluk.. Tsja… Ik zou er maar niet op gaan zitten wachten…Terwijl ik hier na drie weken nog over aan het nadenken ben, merk ik dat ik op een dodelijke gedachtestroom zit. En ik mis school en ik word kwaad op mezelf omdat ik vind dat ik eigenlijk gewoon schijt moet hebben. Wat ben je ook voor flut maker als je niet weet wat je wilt. He? Maar ik wist toch wel wat ik wou? Oke. Stop met denken! Ik moet handelen! Bezig zijn. Zoals ik het ook op school deed. Doen, en daarna maar bekijken wat dat dan eventueel voor de samenleving betekend.Zoek eerst maar eens uit wat jij zelf wil. Ja. Goed. Wat ik zelf wil…Ja…

...

Oh mij god. Dat weet ik ook niet meer!Ik ben het kwijft!!! AAAAAAAAH!Raoul de Keyser (een Vlaamse schilder) zegt;

‘Het is bezig zijn, zeg ik heh...Je moet met iets bezig zijn dus ik ben toevallig bezig met schilderen.En toevallig ben ik aandachtig voor wat het toeval mij brengt. Wat je ook kunt zeggen is dat je moet leren geduldig zijn. Je moet het laten komen. Ook niet panikeren. Je mag rustig eens een vergissing begaan. Niet te veel vallen daarop. Misschien komt het een andere dag, of een week later, of een jaar later.Dan kunt je er toch iets mee doen. Dus ik zeg, geduldig zijn en aandacht voor de dingen die gebeuren terwijl je bezig bent.’

Raoul de Keyser is geboren in 1930. Wanner hij dit zegt is hij boven rond de tachtig.. Ik vraag me af of hij dit ook gezegd zou hebben op zijn 25e. Maar wat ik mooi aan zijn woorden en aan hem vind is dat hij dus zijn hele leven aan een heel bijzonder en uitgebreid ouvre heeft gewerkt en pas op latere leeftijd ‘doorbrak’ maar hij heeft altijd gedaan wat hij zelf wilde, hij heeft altijd vertrouwen gehad in hetgeen waar hij mee bezig was. Ik heb op dit gebied eigenlijk ook altijd veel vertrouwen in mijzelf gehad. Omdat ik toch ergens heel goed weet wat ik wil Maar omdat ik nu ineens totaal vrij ben. Alles mag doen wat ik wil met wie ik wil en waar ik wil, voelt die vrijheid ineens als een soort bodemloze put en vind ik ineens alles en tegelijkertijd niets de moeite waard om op in te zoemen. Sommige dingen weet ik heel goed van mezelf, ik werk graag samen met andere acteurs. Als ik een tekst vind en iemand regisseer weet ik van te voren precies wat ik wil zien. Dit is vaak grotesk, overdreven, met bepaalde stemmetjes en bewegingen. En een acteur moet eigenlijk de tekst als een ‘lied’ en de bewegingen als een ‘choreografie’ aanleren en die vervolgens eigen maken. Dat dat gebeurd, dat eigen maken, is essentieel. Het moet totaal beleefd worden, totaal geloofwaardig worden door alle ongeloofwaardigheid heen. Dit zijn dingen waar ik achter ben gekomen in de afgelopen jaren en die ik wil ontwikkelen en verder uitzoeken. Maar dit heeft allemaal niets met inhoud te maken. Wat ik wil vertellen en waarom? En aan wie? Wie is eigenlijk mijn doelgroep.

…

Houdt u van de film: The Wizard of Oz? Dan zit u denk ik in mijn doelgroep. Maar u moet ook wel een beetje houden van puzzelen en open eindes. En lichtgevende ballen… En cheesy Christmas songs en sprookjes!Hmm.. Zijn dat dezelfde mensen die een abonnement op de Efteling hebben? Ik hoop het zo… Dan heb ik heeeeel veel mensen in mijn doelgroep!…Dus, toen ik me na vier weken nog verder van antwoorden leek te bevinden dan ooit tevoren besloot ik maar iets te gaan doen en via die weg verder te zoeken naar het antwoord. Nu ben ik bezig (om maar met iets bezig te zijn) met een tekst van een kunstenaar genaamd Jonathan Meese.Iemand zegt: “Oh nee, weer een voorstelling over ‘Kunst’ of over de ‘kunstenaar’!” Dus ik raak weer lichtelijk in paniek omdat ik gelijk mee ga in die woorden. Inderdaad! Wat saai, een toneelvoorstelling over toneel. Kunst over kunst. Nee, da’s niks! Ik verander het woordje kunst wel in iets anders en dan gaat het ook over iets anders!HA HA! Zo werkt het natuurlijk helemaal niet… Dat weet ik ook wel!Jonathan Meese maakt kunst voor de kunst. Maar ondertussen heeft hij het over oorlog en hakenkruizen die eigenlijk neutraal zijn en over hoe mensen verslaafd zijn aan het realisme. En hij heeft de ‘kunst’ aangegrepen om o.a die onderwerpen aan te snijden. Hij heeft dus een aantal onderwerpen waar hij kunst voor de kunst voor maakt. Maar toch denk ik ook dat het hoofdonderwerp kunst is en blijft.Wat zijn mijn onderwerpen? Wat wil ik nu precies met die tekst. Wat betekend die tekst voor mij. Als het de inhoud is, dus de hoofdbron voor het maken van een voorstelling, wat betekend dat dan voor het publiek. Wat geef ik hen daarmee? Stel, ik doe gewoon alles waar ik zin in heb: ik creëer een soort clownsuikerspin meisje met roze haar met een fantastisch vloekend jurkje aan die zegt:‘Hihi, ach jaaaaa… Ik ben een speelkind. En ik doe wat er gedaan moet worden. Er zijn hier geen regels, er is hier geen talent, er is hier geen ervaring. Alles hier is speelgoed. Speel daarmee.!’En vervolgens doet dat meisje met twee precies dezelfde meisjes dansjes en tekstjes, puur vanuit de regel dat alles kan zolang je maar speelt. Wat zeg ik dan?

Kijk mij, ik ben vrij?Laten we allemaal voor altijd spelen?Neem het leven niet te serieus?Neem kunst niet te serieus? (In Godsnaam!)Kunst is grenzeloos?(En het is nog maar de vraag of iemand een van deze dingen er überhaupt uit haalt..)

En als ik dan heel veel speel, dans en zing zonder consequenties en uiteindelijk verdrink in de vrijheid en verloren, leeg en eenzaam achter blijf op het toneel. Wat zeg ik dan…

Een wereld waarin iedereen alles altijd kan doen, loopt uit op niks?Als we alles mogen, doen en kunnen is er geen inhoud meer, of alles is inhoud?Totale vrijheid is prachtig maar je levert er veel voor in, en dat is het (niet? wel?) waard?(En dan is het nog maar zeer de vraag of iemand een van deze dingen er überhaupt uit haalt..)

Ik wil niet dat het alleen over kunst gaat. Het mag er zeker ook over gaan, stiekem, maar het moet dan symbool staan voor iets anders… Of…Oh mijn God! Dit is toch rampzalig? Ik heb de vervelende gewoonte nooit echt een keuze te maken, alle kanten van alles zo’n beetje te bekijken en ondertussen wel heel zwart wit te denken. In mijn hele leven heb ik eigenlijk altijd ALLES gedaan. Ik koos het een maar deed ook het ander en als iemand mij iets vraagt hoor ik mezelf vaak dingen antwoorden als: ‘

Ja, dat is wel zo. Inderdaad! Maar… het is natuurlijk ook weer niet zo, begrijp je?’…

Nee ik wil geen moraal aan iemand opdringen. Ik wil een (toch wel…) mooi verhaal vertellen waar iedereen iets mee kan. Maar dat verhaal moet zo in elkaar zitten dat het keer op keer verrast en onvoorspelbaar is en alles altijd mogelijk is. Oke.Het is me duidelijk. Zeker na het vertrek van Roland (mijn Jonathan Meese). Ik kan niet verder werken tot ik weet WAT ik wil maken. De WAAROM is een tweede maar als ik en niet weet wat en niet waarom, waar ben ik dan helemaal mee bezig? Ik sloeg net uit pure wanhoop maar weer eens een random boek open uit Bob z’n kast. Deze keer is ‘Het Gangstermeisje’ van Remco Campert de gelukkige. Allen: Gefeliciteerd ‘Gangstermeisje’ van Remco Campert……En ik lees het volgende:

‘Voor het eerst in zijn leven weet Wessel niet hoe een verhaal te vertellen. Misschien is er geen verhaal en is er nooit een verhaal geweest, denkt hij, terwijl hij boven zijn roze yoghurt twee suikerklontjes tegen elkaar fijnwrijft; want wie alleen is moet om zijn gezondheid denken en dat doet hij soms. Misschien heb ik me altijd vergist, al die keren dat ik dacht een verhaal te vertellen, een uit de duizenden verhalen die ik nog wil vertellen.’

Volgende pagina:

‘Misschien is het verhaal de mist, die elke ochtend de baai vult, zodat je de zee niet ziet en ook niet de bergen. Misschien is dat verhaal de mist. Aan het einde van de ochtend trekt de mist op en wordt de wereld verhaalloos. Voor een scherpe speurneus zal er wel een verhaal te vinden zijn, maar Wessel schijnt de reukzin verloren te hebben.’

Wat een toeval! Ik moet ook heel erg aan mijn gezondheid denken!!! Wat een toeval... Dit kan bijna niet meer. Dit is bijna net zo toevallig als dat ik gister drie keer tegen een Roodkapje (daar ben ik een bewerking voor aan het schrijven) ben opgelopen. God. Hij bestaat. En hij wil me iets duidelijk maken. …

Ik stop even. Voordat ik nu in een vreemd gebied tussen fictie en realiteit belandt (Oeh, dat is ook een mooi thema..)

…Wat wil ik vertellen. Wat, wat, wat wil ik toch vertellen… Ik wil het helemaal niet weten. Nee, ik wil het wel weten. Ik wil het zoeken en het uiteindelijk ook vinden. Maar ik wil het van te voren niet weten! Ik pak het voorbeeld erbij van Picasso. Hij begint dus te schilderen, en er ontstaat een prachtige haan, zonder dat hij van te voren wist dat hij een haan zou gaan schilderen. Oke. Oke. Ik ben natuurlijk Picasso niet. Maar… Even terug kijken.Ik pakte dus die monoloog van Jonathan Meese, greep dat ene liedje erbij en kreeg een beeld erbij en toen ging ik eraan werken met Roland en ik zag een personage ontstaan die ik wilde. Ik vroeg hem precies te toen wat ik wilde. Het te herhalen. Maar toen kreeg Roland het niet meer voor elkaar, hij wilde het zelf voelen en dat gebeurde niet, hij verloor zijn vertrouwen in dat het hele ding nog iets ging opleveren en vertrok. Hij begreep niet wat ik ermee wilde vertellen en … ja ik wilde daar dus achter komen door met hem eraan te werken. Dit betekend dat Roland (mijn verf die geen verf is maar een mens) zich niet prettig voelde in mijn werkwijze.

Ik werk nu eenmaal niet in mijn eentje met materiaal maar met mensen. Mensen die weg kunnen lopen. Verf loopt niet weg als er geen haan dreigt te verschijnen.

Ach wat. Het is allemaal voor de kat. Het is zondag en Nina is jarig. Ze wordt 25 jaar en heeft het erover dat we al oud worden! Ik moet dus het perfecte cadeautje gaan zoeken wat haar de jeugd terug gaat geven. Want we zijn nog jong en daar moet Nina aan herinnerd worden.Dan als afsluiting van iets wat nog niet afgesloten is, een tekstje die mij aanspreekt over waar ik het over probeer te hebben… Waarschijnlijk leest niemand dit of zijn de meesten al lang afgehaakt door de ‘lengte’ van dit monsterlijke schrijfsel maar ik voeg het er gewoon bij!Uit het boek 10 jaar Abbatoir.

Waar Abbatoir (Ferme, een Vlaams theater gezelschap) mee bezig is? In de eerste plaats een relevante inhoud communiceren door middel van een zoektocht naar een democratie van theatrale middelen, me dunkt.Een gelijkschakelen van beeld, geluid, spel, licht, scenografie. Thema’s van nu en de toekomst vormelijk verwerken zonder onderscheid in genre, of high of low culture. Theater als dinosaurisch medium opnieuw proberen open te breken en onderzoeken hoe je een gelaagdheid op verschillende manieren kan ensceneren. Onderzoeken hoe je een eeuwenoud vocabularium van kunstgeschiedenis, beeldcultuur en filmhistorie naar theater kan transporteren en misbruiken. Nooit zijn ze bezig met abstractie, wel met het zoeken naar vorm – waarbij inhoud noodzakelijk is, want in een tekstloos stuk dat bestaat uit deconstructie en ritualiteit wordt de vorm natuurlijk de inhoud.

Het zijn de instincten die drijven tot het maken van een goede voorstelling. Het uitleggen van een voorstelling gaat nooit (dat kan niemand); je kan er alleen wat omheen praten. De mannekes van het vleesfabriek weten wat ze willen maken, maar vaak niet hoe, en gaan met een instinkt aan het werk op de vloer. Meestal staan ze als compleet vreemden aan te kijken tegen wat ze die week weer gemaakt hebben. Vervolgens is er de herinnering aan wat de betrachting was en kneden ze alles naar die ene essentie toe. Je kan alleen het mysterie van de realiteit omvatten, me dunkt, door zo weinig mogelijk te weten en je eerder te laten drijven door passie.

Groetjes, Teddy.

Open open

2011-12-06T05:12:00.001-08:00

Een man vond op een stuk land wat hij van de boer had gekocht een schat. Hij ging naar de boer toe en zei tegen hem 'ik heb een schat gevonden op het land wat ik van je heb gekocht. Maar ik kocht het land en niet de schat dus is hij niet van mij.' Waarop de boer zei 'Ik heb je het land verkocht, dus ook de schat die je erop hebt gevonden.'

Ze komen er niet uit en gaan naar de Koning toe zodat hij een beslissing kan maken. Maar als ze eenmaal bij de koning aan zijn gekomen is de tijd veranderd en zegt de man 'Ik heb zijn land gekocht dus heb ik ook recht op de schat die ik erop vond.' Waarna de boer zegt 'Ik heb de man het land verkocht, maar niet de schat. Dus de schat behoort mij toe.' Hoe de tijd kan veranderen. Volgens sommingen komt het door de stand van de sterren. Volgens anderen door wat zij met macht zeggen en hun luisteraars opleggen. Dat is het soort verschuiving wat nu plaats vindt, zo gaan we richting 2012, zei Ina tegen mij.

Ik kijk naar de mensen op Amsterdam centraal station. Ik zie de vraag of deze lijven die voorbij lopen echt hulzen zijn waar onze ziel even gebruik van maakt. Al die bedrijvigheid van die lijven. Het lopen en haasten, make-up kijken in de spiegelruiten. Een vrouw kijkt zichzelf aan, kijkt naar de lijnen in haar gezicht. De trek van een mondhoek, een blik, waarbij iemand zichelf even herkent en niet het uiterlijk ziet wat eroverheen zit. Hoe de ziel dan naar buiten sijpelt door lijnen in wangen, wenkbrauwen, iemands buik. En als iemand een appelflap koopt bij een kiosk, kan het zo zijn dat er een ander mens komt die simpelweg een koffie besteld en dat opeens twee buiken voelen dat er iemand naast hem is komen te staan waarvan het onbegrijpelijk en overgevelijk zou zijn als je weer afscheid van elkaar zou nemen. Om elkaar nooit meer te zien. Als je een appelflap eet en iemand een dekseltje op de koffie doet en je elkaar aankijkt, dan kan het niet anders zijn dan dat die twee zielen elkaar hebben gevonden. Elkaar herkennen, elkaar misschien wel terugvinden. De omtrek van iemands bovenlip of diens hals, daar liggen de stukjes binnenkant aan de buitenkant, als gecraqueleerd suiker op de buitenkant van gedroogde vijgen.

Als de wereld nou uit deeltjes bestaat, verbinden op dat moment terwijl je een appelflap eet of suiker in je koffie doet deeltjes zich met elkaar. Van jou blijven voor altijd een paar deeltjes bij een ander liggen en niet gewenst of bedoelt in een brief of een paar cd's die je altijd nog moest ophalen maar waarvan je dacht laat ook maar ik hoop dat de ander er nog eens naar luisterd en ik wil ze ook niet terug. Nee, onbewust. En als we nou al veel vaker hebben bestaan, als die ziel in levens hiervoor al vanalles is geweest en heeft gedaan, heeft hij deze ziel misschien al wel eens ontmoet. Dat het het terugvinden is omdat je letterlijk iemand terug vindt. Iemand die al eens deeltjes in jouw ziel heeft achtergelaten. Het is een grote zielsroulette, een tijdsreizende estafette.

En nu alle deeltjes verbinden en tot een voorstelling maken.

Retrouver

2011-12-02T13:54:00.001-08:00

Ik ben terug in Groningen. Nu heb ik mijn reis gemaakt. Ik heb 150 kilometer gelopen door weilanden en polders en gepraat met goddelozen, godsdragers, geldwolven, wormen, vissers, boerenzonen, mannen en vrouwen. Sommigen gelukkig en sommigen ook eenzaam. Sommigen nemen dan een hond. Sommigen lezen de telegraaf, anderen het AD en soms lezen mensen helemaal geen krant. Ik kocht de eerste week zowel de telegraaf als de volkrant, soms het NRC om deze twee kranten te vergelijken. Maar om eerlijk te zijn begrijp ik de berichtgeving in de telegraaf helemaal niet zo goed. De koppen zijn schreeuwerig en de informatie is voor mij niet helemaal helder waardoor er wel een alarm bel gaat rinkelen maar ik niet precies weet waarvoor ik bang ben. Ik heb het ook niet zo lang volgehouden, natuurlijk went het en lees je het makkelijker. Of niet, misschien zijn die koppen voldoende. Ik heb geen onderzoek gedaan naar kranten, dus ik ben op dit gebied niet veel wijzer geworden. Maar ik weet wel dat ik vaak met mensen praatte die spraken zoals hun nieuwsbron. Mensen zijn bang voor de komende tijden, bang voor de crisis, bang voor hun eigen bestaan. Het gaat voor het gevoel dan over primaire levensbehoeftes, en dat maakt ons egocentrisch.

Gister was ik nog in het Sidhadorp, onder Lelystad. De hele dag heb ik thee gedronken en gepraat met twee bijzondere mensen, TMers en de één heler en helderziende, de ander een filosoof. Ik was de hele middag bij Ina en we hadden het over spiritualiteit, rust vinden, openstaan en geluk. We repareerden een lamp in haar kamer, ze deed voor hoe ze op bezoek in Duitsland bij een Guru mensen had zien dansen met stokken. Waarbij Ina een plastic dweil en de stok ervan gebruikte. Ik had het er met Ina over dat het gek is dat ik vaak uitgerekend die mensen aansprak op mijn tocht die iets met spiritualiteit hadden, of een eigen zoektocht naar het verhevene hadden. Zoals die middag op Lelystad centraal waar ik een jongen, Remy, vroeg wat zijn lievelingsmuziek was. Hij kwam uit Suriname maar de muziek was, hoorde ik thuis, oosterse spirituele muziek. Een soort gebedszang. Remy vertelde me dat hij aura's ziet en weet dat er energieën zijn die wij doorgeven en ontvangen. Ik vroeg Ina of dat iets over mij zegt. Of ik misschien ook ergens spiritueel ben. Maar daarover, en over zoveel andere dingen lachte ze zo vrolijk en zei 'Ach ja!'. Ik zag gistermiddag hoe het is als je je ego achterwegen kan laten. Hoe verheffend licht alles dan wordt.We gingen nog bij iemand langs, de filosoof, en praatten daar tussen stapels met Fransen waar hij mee bezig is, over mijn zoektocht. Waar ik mee op weg ging, wat ik zocht en of het verandert was onderweg. Ik vertelde over het moment vlak voordat ik langs de joodse begraafplaats liep, hoe helder en simpel alles toen was. En vooral, dat het gewoon wás. Dat alle bedoeling weg was, dat het landschap slechts het landschap was en ik slechts een lopend organisme daarin. Ik had het wel ervaren als een soort meditatie. De filosoof zegt dat dat transcendent is, en vindt het mooi. Net als Ina. We hadden het daarvoor over de tijd waarin we leven, de politieke verschuiving naar rechts en waar of hoe de denkers en kunstenaars daar tegenover staan. De filosoof had het over Freud. Een baby is een pure narcist en denkt in eerste instantie dat de tiet bij hem hoort. Er is geen aangeboren karakter, nog empathie bij mensen. Ik vind dit zelf altijd een zeer trieste gedachte en ik word dan ook altijd diep treurig van Freud. Ik zeg dat ik wel geloof in aangeboren empathie. De filosoof was zelf geen absolute Freud aanhanger, daar waar hij ook mediteert en als de ziel reïncarneert en enkel even gebruik maakt van dit lichaam, hoe kan een baby dan nog geen karakter hebben als hij net geboren is. Ik had het over theater en mijn wil en overtuiging dat iedereen moet blijven maken wat uit zijn authenticiteit voortkomt. We hadden het over de wens om je uit te drukken, De Fransman die hij bestudeerde heeft het in zijn werk over retrouver. Hetgeen wat je voelt als je een mooi boek leest, een mooi stuk ziet. Altijd als je iets moois ziet voelt het bekend. Je denkt nooit 'wat mooi, en ik (her)ken het absoluut niet'. Dat is retrouver, het terug vinden. En aldus Freud, de borst. Dat is dus het verhevene. Dat is waar de filosoof, Ina, de Fransen en ik, waar we het allemaal over hebben. Steeds weer. Hij leest Ina en mij tal van gedichten voor uit een dik verzamelalbum van Gerrit Achterberg, die allemaal hierover gaan. Totdat we moe zijn en afscheid nemen.

Nu ga ik alles overdenken en schrijven over de afgelopen weken. Ook ga ik veel dingen lezen en luisteren die ik ben tegengekomen. Veel, het zit vol in mijn hoofd maar het is een goed feest met lekkere wijn en mooie muziek. Waar lachen, goed slapen en dansen bij horen. Ik schrijf snel een vervolg. Misschien wel over les in transcendent mediteren.

Urk II

2011-11-30T03:21:00.001-08:00

Voor Jacob.

We hebben elkaar niet in beleefdheid ontmoet. Er was geen sprake van wederzijdse interesse. Ik liep zaterdagavond binnen bij jullie in een café op Urk en bestelde een biertje. Ik wilde het niet graag toegeven, maar ik heb mijn route inderdaad zo uitgestippeld om op zondagochtend op Urk naar een kerkdienst te kunnen gaan. Je nam me dat kwalijk en zette me neer bij alle schrijvers van de kranten en tijdschriften die hier op zaterdagavond komen om het nachtleven van Urk en vervolgens de zwarte kousengemeenschap op zondagochtend te veroordelen.Jij zei ‘ga dan niet alleen naar de zwarte kousen gemeenschap maar ga ook wel naar andere kerken. En schrijf daar ook over.’Uitleggen dat het mij niet om de zwartekousengemeenschap ging was lastig in een druk café waar jullie mij bovendien wantrouwden.

‘Wij gaan hier uit op zaterdagavond, en je ziet hier wel eens een knokpartijtje en soms zie jeiemand met zulke doppen over straat lopen. En dan schrijven ze hoe we de volgende ochtendallemaal weer in de kerk zitten. Ik wil niet dat Urk zo negatief in de media komt, dus je magmet me praten als je het wel objectief probeert te beoordelen.’

Ik heb je niet meegemaakt tot aan sluitingstijd want jouw voetbalclub had die avond eenuitje. Maar ons gesprek van een uur bleef me bij en maakte het moeilijk om erover te schrijven. Jouw vrienden moesten steeds om me lachen als ze vroegen ‘wil je nog een pepernootje?’En ik bedankte. Want na één pepernoot was ik natuurlijk meteen bedacht op het feit dat erMDMA in de pepernoten zou zitten.Daarom lachten jullie natuurlijk zo hard. Ik ben eerder blij als het wél speednoten waren, danniet. Waarschijnlijk het laatste en lachten jullie alleen om mijn tuttigheid. Jullie vonden mij een verwende linkse kunstenaar en ik ben verwend en een kunstenaar.Maar Jacob, alles waar ik me aan erger, alles waarin ik verzand als kunstenaar, maar ook wat de mensen in mijn ogen niet goed doen. Het klakkeloos overnemen van de beeldvorming. Dat is letterlijk waar ik van wegloop.Ik blijk voor jullie een voorbeeld van een verwende gesubsidierde kunstenaar wie het niet kan schelenof ze gewenst is maar om het belang van kunst haar neus in jullie zaken komt steken.Dat is jullie vooroordeel. Het lukte me niet om dat duidelijk te maken. En daar ben ik achteraf boos over. De eerste versie van deze brief shreef ik om half twaalf die avond en was een spijtbetuiging op mijn blote knieeën. Ik voelde me schuldig. Nutteloos als kunstenaar. Maar ik heb bijna alle sorry's eruit gehaald. Als jij wil dat mensen los van de beeldvorming denken en écht met elkaar praten, dan moet jij je ook zo opstellen tegenover anderen. Dan zou je gemerkt hebben dat ik iets probeer. Iets wat, los van de vorm waarin ik het probeer, van belang is.

Om lopend door Nederland te gaan is mijn keuze. Natuurlijk hoeft dat niet en kan je ook gewoon met de auto naar een plek toerijden. Het gaat mij erom dat lopen iets met je doet, met je besef van tijd en van de nietigheid van onsmicro wormen bestaan. Ik zou het je wel graag nog eens uit willen leggen en je het liefste mee willen nemen. Dan lopen we vanuit Urk twintig kilometer en praten we verder. Ik ga je nog opzoekenom het je alsnog te vragen. Dat is een ondoordachte fantastie. Weet je wat het is? Lopen is eigenlijk een soort meditatie waardoor je in een bepaalde concentratie komt. Misschien dat die concentratie niet ver af ligt van hoe de concentratie is in de kerk op zondagochtend. Iets wat jij als positief omschrijft.

Jij had het over hoe fijn je de hechte gemeenschap vindt. ‘Ik was vorige week niet bij mijn Oma en dan vraagt mijn moeder “waarom was je niet bijoma?”. Of als ik niet in de kerk was vraagt mijn buurman “hee, Jakob, waarom was je niet inde kerk?” en ik vind dat mooi.’ Op Urk gaat het slecht met de visvaart, zeg je. De Urkse visserij heeft het moeilijk en dat doethet ook niet goed voor het dorp.Ik zei tegen je dat het in de kunst eigenlijk ook zo is.Het was niet echt een vergelijking zag ik aan je.En dat is omdat jij kunstenaarschap niet als een vak ziet.Ik heb vier jaar lang op school gezeten om een ambacht te leren. Het klinkt tegenover jouw vissersleven als een belachelijke school en misschien heb je gelijk dat het te luxe en te links is voor deze tijd.Maar je zei wel tegen me dat je graag en veel naar muziek luisterd.Dat Nederland haar kunst zeker moet behouden, maar dat hoe het gaat in Nederland met dekunst buiten proportioneel is.Ik probeerde ‘maar dat is toch veel minder geworden met het nieuwe beleid van dezeregering?’Nogsteeds vond je dat belachelijk.Jacob, als ik met jou praat kan ik me haast niet verdedigen. Maar als je alle subsidies weghaalt houdt je op het gebied van muziek alleen maar the Voice of Holland over. Dit kan grandioos amusement zijn en spetterend klinken, maar deze mensen kunnen zo zingen omdat ze helden en voorbeelden hebben die jarenlang hard hebben gewerkt of zijn opgeleid als muzikant. Het komt ergens anders vandaan dan van RTL, kunst. Het proces van het maken van kunst is een lang proces met veel zoeken. Kunst ontstaat niet op de stip van een talentenshow. Misschien is dat moeilijk voor te stellen, maar dat is iets wat ik nooit geloof. Een kunstwerk maken lijkt eigenlijk veel op het leven zelf.Zoeken, keuzes maken, verkeerde keuzes maken, twijfelen, doorgaan, opnieuw beginnen.

Misschien voel ik me ook wel aangevallen omdat jullie God hebben, die voor jullie nooit verandert. Mijn kunst is echter gebaseerd op nuance en twijfels. Iets wat constant wankelt en verandert.

Ik vind het geen schande dat jullie ’s nachts feesten.Ik heb het niet meegemaakt maar ik ken die nachten. Echter, ik zat zondagochtend bij jullie in de kerk en daar waren een paar jongens die zo te zien niet zoveel geslapen hadden en die zitten er dan wel. Dat vind ik prachtig. Een redding voor de mensen! Dat jullie een doel en een richting hebben en samen komen op zondag om met elkaar te bidden. Het gebed wordt uitgesproken voor mensen uit de gemeenschap die door ziekte genoodzaaktzijn om thuis te blijven en via de radio meeluisteren. Waanzinnig. En Jacob, misschien niet goed om als goddeloze te zeggen,Maar leef en ga, en beken daarna je zonden, zo je wil.Wat maakt het uit wat iemand erover schrijft. Ik heb het zelf gezien, jullie zijn prachtig en jullie leven!

‘Ben je getrouwd, verloofd, verkering, een man? Wie is je man? Die heb je?’Natuurlijk, shit. Ik zeg maar ja, omdat er vijf gasten om mij heen zitten en ik me niet echt op mijn gemak voel.

‘Ben je zelfstandig?’ vraag je.Ik ben benieuwd naar wat je bedoelt. Zelfstandig in de zin van dat ik het red in het leven, nou jeziet het. Met moeite haal ik het net.‘Dat als jullie straks kinderen krijgen, wil jij dan minder gaan werken, twee dagen of wil je door en door, om carriere te maken?’Ik lach hard.‘Dat is niet echt aan de orde. Kijk, wij zijn dan allebei kunstenaars' En weer lachten jullieallemaal, ‘en als één iemand zou stoppen met werken, krijg je het helemaal niet voorelkaar.'‘Goed, stel, dat jouw vriend 1000 in de maand verdient.’1000, dat is wel treurig Jacob.‘Goed. 1500. Dat kan dus niet. Kijk. Je moet wel voor je gezin kunnen zorgen.’Toen zei ik‘Al zou het wel kunnen. Ik kan niet stoppen met werken, ik maak geen carriere omgeld te verdienen. Wij werken omdat we iets moeten maken, iets vorm moeten geven. Kunstmoeten maken. Wij kunnen niet stoppen voordat we Het vorm gegeven hebben, en dat zalnooit gebeuren. Dus moeten we verder werken.’Jacob sorry, ik zit er verschrikkelijk links omheen te lullen. En te liegen want dit was niet de waarheid wat betreft een vaste relatie. Dat is ingewikkelder, maar mijn angst was dat jullie de goddeloze zonder relatie zouden veroordelen. Of geen nee meer zouden dulden als jullie me mee vroegen naar jullie voetbalfuif.Je zei toen ‘ja dat is ook carriere maken’ omdat je niet wist wat je hier op moest antwoorden.Maar dat is wel waar het om gaat.Ik wil absoluut mijn gelijk niet halen,Maar we zitten misschien niet zo ver van elkaar af, jij en ik.Soms zou ik het liefste ander werk doen. Strijken in een wasserette of misschien wel helemaal nietwerken. Want bij mij komt ook echt de wens om een kind op te tillen en te voelen dat het bij mij hoort. Hoemooi is het als je zo een leven kan leiden dat je daarvoor leeft en geen drang hebtom onmogelijke vragen te beantwoorden. Ik zou het heerlijk vinden, maar even onvoorstelbaar want ik ben nu eenmaal een kunstenaar. Ik moet.

Toen jullie weggingen met de jongens heb ik nog wat handen geschud.Iemand van jullie vroeg me waar ik dan nu sliep. Ik zei hotel de Kaap.Weer gelach. ‘Ah, vrijgezellen!Nou, pas maar op, met die vriend van je. Doe de deur maar op slot want anders komen zebinnen.’Natuurlijk, ik ben naar huis gegaan, heb de deur op slot gedraaid, mijn computer aangezet en ben dit gaanschrijven. Helemaal volgens plan, en naar verwachting.Ik ga morgen langs verschillende kerken lopen. Ik schrijf er vast weer over,Een stuk wat gaat over jullie, over de wereld en ook over mijzelf. Dat doe ik allemaal uit noodzaak om hiermee bij mensen iets aan te kunnen wakkeren. Zodat mensen inademen, naar buiten gaan en de wereld zien zoals God die heeft geschapen, of misschien zoals de oerknal hem heeft gemaakt en zien hoe Mooi die is. Waarbij ik eerlijk wil zijn en niet kan ontkennen dat het feit dat je een kunstenaar bent ook wel is omdat je ergens een narcist bent. Ik schrijf voor de wereld maar ook voor mezelf. Ik verrijk mezelf met de gedachte dat de zee en de huizen hier in Urk en het feit dat jullie 38 kerken hebben staan waanzinnig mooi is. Maar het doel van dat narcisme is wel dat straks als dit theater wordt, het ook andere mensen behalve mijzelf verrijkt.

Je zit in mijn hart, Jacob. Ik wens je al het goede, alle liefs,Ik heb een uur lang naar je mooie, verontwaardigde en goeie hoofd zitten kijken. Ik vind jullieprachtig met je oorbellen. Je zei dat Urkers goeie genen hebben, ik heb gezien dat het waar is.

Je had geregeld dat ik maandag mee mocht op een boot, dat heb ik niet gedaan. Ik moest namelijk weer verder voor mijn werk. Ik vond dat spijtig, maar ik heb wel aan Willem gezegd dat ik niets negatiefs ga schrijven over Urk. Ik zal iedereen die ik ooit negatief over Urk hoor spreken tegenspreken en over jou vertellen.

Grote groet,

Eva van Manen

Grace

2011-11-30T01:28:00.001-08:00

De wereld is een grote draaiende bol. Dat is iets wat waar is, totdat het tegendeel wordt bewezen.

Ik ben in Lelystad waar ik heel diep heb geslapen onder de koepel van vrede in Sidhadorp.

Ik liep gister door de polder van Swifterbant naar Lelystad en het was zo mooi. Ik liep over een rotonde die wat hoger lag en daar spreidde zich het uigestrekte drooggepompte kleiland voor mij uit. De zon brak door de grijze wolken boven de windmolens die de lampen van de huiskamers en keukens van de mensen aandraaien. De grondontwerpers bedachten dat er nieuw land moest zijn, en ze maakten nieuw land. De Goden schijnen ons uit klei te hebben gebakken, maar de Hollanders veranderden de zee in klei. De Hollanders zijn altijd een trots volk geweest en hier bovenop een dijk begrijp ik dat wel. Onder de windmolens grazen schapen en er vliegen tegelijkertijd vijf soorten vogels op. Dan is het opeens weer zo otzettend mooi, dit land. Ik luister Bob Dylan en loop licht door een greppel met modder en gras plakkaten.

Toen kwam ik een onderzoeker tegen, wie zijn lunch wandeling maakte. We luisterden Erbarme Dich uit de Matheus Passion en keken naar de zon op de polder. Een vrijwilliger, Ben (80) van de kinderboerderij in Swifterbant vertelde mij dat het moeilijk is, in de dorpen in de polder. De bevolkingsaantallen groeien niet. Winkelpanden staan leeg en je merkt toch dat de lager opgeleiden hier komen omdat de huur niet hoog is. Swifterbant maakte op mij geen gezellige indruk.En dan sta ik tien kilometer verder opeens hier. De hemel schijnt een winters licht over deze kleigrond. Twee mensen staan de Matheus Passion te luisteren, één glundert en zegt dat hij in dertig jaar nog nooit zoiets heeft meegemaakt. Hij loop stralend weg en verdwijnt als rozijn op de dieptelijn naar zijn laboratoriumtafel. De heer God is voor mij nogsteeds niet iets aannemelijks, maar vandaag was wel een dag vol gratie en, ja, Hoop. Ook bij de mensen in Sidhadorp waar ik nu ben. Ik at in het vegetarische restaurant en praatte met Willem, een saxofonist wie drie dagen per week in Sidhadorp woont. Hij vond me moedig en vond mijn zoektocht mooi. De appeltaart was waanzinig lekker. Eindelijk warme broodjes, warme glimlachen en in de knikjes op straat ligt weer iets wat ik al dagen lang niet heb gezien. Gratie.

http://www.youtube.com/watch?v=0WLedpz9a40

Het lage land

2011-11-28T11:36:00.001-08:00

Ik loop door Swifterbant,De lage polder.

Al de vrouwen die ik aanspreek willen niet praten. Dat zijn er vijf.De man van de plantsoendienst kijkt me niet aan.Ik loop naar binnen bij het buurthuis maar hier is niemand,Op een meisje aan de bar na die daar alleen zit en een roerstaafje tegen haar eigen gezicht aanslaat. Ze zegt dat ze niet naar school hoeft omdat ze ziek is, wiebelt met haar beentjes en vraagt me 'hoe heet jij?'. Ze heet zelf Annieka, maar eigenlijk angeliqua Madelon. 'au!' zegt ze weer als het roerstaafje in haar gezicht komt.

Ik koop een krant en loop tegen vier luidruchtige twaalfjarigen aan. 'mag ik je krant hebben?' vraagt de leider. 'nee, want ik heb hem zelf nog niet gelezen.''heeft u een klein bruin jongetje gezien?' nee. 'met een pistool?' nee, zeg ik. 'want wij zoeken hem.'Zegt de leider van de witte wormen uit Swifterbant.'waar komt hij dan vandaan dat hij bruin is?' 'hij is eigenlijk niet bruin maar zwart.' zegt een polder meid met roze jack.'HIJ IS IN DE WCPOT GEVALLEN!'Roept een dunne worm met een gel kuif die waarschijnlijk hetzelfde model heeft als papa die in Kunduz zit maar wel erg veel aan zijn wormenvormigen thuis denkt. Zd lachen hard en roepen de mazzel en fietsen weg.

De vrouw bij wie ik slaap heeft een klein bibberend klefbeffertje,Fiffie. Hij snuffelt aan mijn tas en staat dan besluiteloos bibberend op het linolium. Ik ga een decor maken van gipsen of kalken leeuwen, die in voortuinen staan. Ik zag er onderweg één met een handschoen op zijn hoofd, foto volgt als ik op internet kan met computer. Ik ben het bijna zat in Nederland, morgen nog naar Lelystad langs bij de mediterenden in Sidhadorp dus eigenlijk morgen weer een beetje thuiS. Ariba, Nederland..

Blaffende blueszanger en Halleluja Amen

2011-11-28T04:17:00.001-08:00

Gegroet,Ik ben niet verdwenen van de aardbodem, niet ontvoerd maar zat in Urk zonder internet.Niet op mijn laptop en niet op mijn telefoon.Nu zit ik in Swifterbant op een bankje,Zuidelijker in de Polder met mijn iPhone.Ik was vrijdag in Zwolle.Een biertje gedronken met dronken pubers op vrijdagmiddag Happy Hour,Drie cafes naast elkaar met dranghekken waar achter gerookt wordt. Ik liep het museum in en daar was een tentoonstelling over Nieuw Licht,Kunstenaars die onder erbamelijke omstandigheden zichzelf neerzetten en portretteren in de natuur.Of het werk van een man die de hertjes filmde die tegenwoordig in de sneeuw ronddartelen op het terrein van Auschwitz. Er gingen ook collages over Hitler die graag zijn soldaten vergeleek met de natuur. Mannen als statige, sterke bomen.Ik praatte met mensen en vroeg of ze het voldoende vonden,Een zelfportret in de sneeuw als kunst.Het antwoord was nee,Maar het was misschien niet de kunst die niet voldoende was maar de bezoekers die het af lieten weten.Luid pratend liet een vrouw haar kind schreeuwend rondrennen.De jongen van een jaar of vijf rende en rende.Na een tijd hurkte ik bij hem neer en zei:Weet je dat we in een museum zijn?Nee, zei de jongen.Er hangen hier allemaal plaatjes, foto's aan de muren,'nee niet waar' zegt hij.'jawel, daar. Zie je? Daar kijken wij dan naar en zijn een beetje stil.Hoe leg je dat uit aan een jongen van vijf.Zijn moeder schreeuwt naar haar vriendin,Of ze nog even beneden zullen kijken of dat ze koffie gaan drinken.'ik wacht beneden in de gang. IK WACHT BENEDEN IN DE GANG'Dan kijkt ze mij sloom maar niet vriendelijk aan.Vrijdagavond nog een avond met ouwe Zwolse rockers naar De Shaggy Dogs staan luisteren in een kroeg.Een Franse bluesband mét blaffende zanger.We hadden het over muziek,De zanger had een goeie act en een goed pak.De volgende morgen naar Urk gegaan,Maar mijn vingers zijn nu zo koud van buiten op een iPhone dit tikken dat ik daar later meer over schrijf.Urk verdient het om mooi neergeschreven te worden,Het wordt het lezen waard.Groeten uit de polderEva

11:44

2011-11-25T03:34:00.001-08:00

Coevorden had nog één joodse inwoonster, maar dat is ook lang geleden zegt de jongen in de stationsrestauratie. Nu is de synagoge een muziekschool.

Of ik zelf joods ben, dat ik er ernaar vraag. En of ik ooit in Auswitz ben geweest. Nee en tot mijn schaamte nee. Hij is wel in Auswitz geweest. Dat daar Duitsers rondliepen vond hij ongepast. Waarom? Door die taal, door hoe ze zich gedroegen. Maar je kunt toch niet deze of alle Duitsers blijven beschuldigen van iets wat hun voorouders hebben gedaan? Nou.. zegt hij, ik heb sowieso moeite met Duitsers. Coevorden ligt natuurlijk ook aan de Duitse grens, zeg ik. 'ja, ja dat is wel zo.' Waarbij de subtekst duidelijk 'Maar dat ik dat zeg komt niet doordat wij hier toevallig bij de Duitse grens wonen. Het Duitse volk ís gewoon een onbeschaamd en slecht volk. Dat is niet mijn mening maar de waarheid.' is. En wij dan, denk ik. Nederland met haar PVV een PVVstemmers. Hier lijkt het partij programma van de PPV oud nieuws, er wordt niet meer zo vaak over discriminatie gesproken omdat we het hebben over Geld. Dat blijkt belangrijker te zijn voor veel mensen waarmee ik praat de laatste paar dagen dan wat dan ook. Vraag mensen naar de politiek en ze beginnen over hun eigen geldzorgen, de liberale regering waardoor de rijken erop vooruit gaan en waarbij 'de mensen' vergeten worden, waarmee ze zichzelf bedoelen. De mens lijkt soms behoorlijk egocentrisch. In Duitsland waren het ook de betere economische tijden die beloofd werden door Hitler. Hij zou 'de mensen' weer aan banen helpen, Duitsland weer sterk maken. Mensen wilden dat horen, en niet dat Hitler een fascist was en joden vergaste. Ze wilden het niet zien, of ze zagen het echt niet. Oprecht verblind door hun egocentrisme.

Heftige utspraken, ik wil me niet verder wagen aan het vergelijken van Nederland nu met het Duitsland van de jaren dertig. Ik wilde deze jongen nog wel vragen of hij hierom dan ook alle Nederlanders slecht vond. Maar hij kreeg andere klanten en ik wilde een trein halen.

Nog één ding.

We hebben in Nederland wel een politicus die vindt dat vrouwen met een hoofddoek op KOPVODDENTAX moeten betalen.

DAT ZEGT HIJ ECHT> Misschien dat het feit dat zo'n KlootMongool nogsteeds als een zuigende parasiet aan deze regering hangt ons wel allemaal slechte mensen maakt. De Nederlanders zonder uitzondering populistisch, onbeschaamd en slecht. Ik moet iets vrolijks doen vandaag, gelukkig ben ik nu in Zwolle met een lief meisje achter de bar van een coffiewinkel.

Coevorden

2011-11-25T00:09:00.001-08:00

Goed. Wachtwoord van internet gehaald.

Gisteren bijna niemand gesproken. Twee wandelaars eventjes in een koffiecaverne, daarna vijfentwintig kilometer lang helemaal niets. Ik liep de afgelopen dagen een beetje vast.Ik voelde steeds dat ik pijn heb in mijn linker voet en wanneer ik door de weilanden loop zie ik mezelf soms door mijn eigen concept heen lopen. Heel vervelend. Alles is dan te geconstrueerd, te ver vooruit bedacht. Verolgens loop je jezelf te analyseren, terwijl deze vrijheid cadeau krijgt zonder dat je ervoor gevochten hebt. Je loopt in waanzinnige lege landschappen. Je overgeven. Je moet je overgeven.

Mijn homeopatische fysio zegt altijd terwijl ik een kwartier als een dier op zijn behandeltafel sta ‘je moet helemaal niets, Eva. Als je ingezakt wil zitten als een vogeltje mag dat ook. Doe maar eens.’ En dan ga ik op mijn hielen zitten alsof ik naar Mekka bid. Om daarna weer overeind te komen en te voelen hoe dat voelt. Ik moest bij ons eerste consult huilen omdat ik dezelfde analytische gedachten had als nu tijdens het lopen, alleen gingen ze toen over het uitgaan van een relatie. En dat is iets ingewikkelder dan kijken naar hoe mooi het land eigenlijk is waar je doorheen loopt.

Ik liep ondertussen alweer een kwartier naar mijn schoenen te kijken.Dan denk je, nee, niet naar je schoenen kijken. Omhoog kijken. Je kijkt op en dan doet je nek pijn en stel je de bandjes van je tas weer wat bij.

Toen kwam het moment dat al die gedachtes verdwenen en er iets nieuws ontstond. De pijn was weg want ik zag het landschap écht en ik hoorde verschillende wandelfanaten in mijn hoofd zeggen 'wandelen werkt als een soort meditatie.' Al die vragen die ik stel aan mensen over vrijheid, geloof, overgave en angsten. Op dat moment was elk antwoord eigenlijk overbodig en ik dacht aan Siddharta van Hesse wanneer hij luistert naar de rivier.Ik dacht na over hoe mensen urenlang mantra’s kunnen zingen. Hoe ze voor Allah alles kunnen opofferen. Ik vraag me af of je als mens echt verlost kan worden van het aardse lijden en of dat komt door iets hogers of dat het je eigen geest is die jezelf bevrijdt. Dat je geest zichzelf als het ware ook wel eens vakantie gunt en je dus in wezen zelf besluit om alles stop te zetten. Om jezelf te bevreiden. Een pijnloos schot in je rug, een shot voor een junk. Een grenzenloze val door de ruimte en tijd. Waarvan ik geloof dat mensen er verhalen over hebben geschreven,Zoals over Mozes met zijn struik. Waarvoor mensen de verklaring hebben gezocht in God.

Toen liep ik langs een kleine Joodse begraafplaats uit de 18e eeuw, Coevorden was vroeger een joodse gemeenschap. Drie bij drie meter en ondanks dat er niemand meer wordt begraven wordt het nogsteeds verzorgd. Dit doet de huidige gemeenschap omdat volgens de Torah graven onaangetast moeten blijven voor als de Messias komt. Dan zullen de doden herrijzen om mee te lopen naar het beloofde land, lees ik op een gedenksteen. De gouden letters geven ook een vermoeden van het Hollandse schuldgevoel. Ik had een blauw edelsteentje in mijn zak zitten voor een goede reis en die heb ik daar op een berg kiezels achtergelaten. De joodse gemeenschap is verdwenen uit Coevorden. En als er ooit schoonheid was in deze stad, is die ook verdwenen. Nu is het alleen nog een treurige stad van goedkope nieuwbouw uit de jaren 50 en de lucht van oud frituurvet. Een groot contrast met het jodendom, Hesse en alles waar ik over nadacht gistermiddag.

hotel ten Cate aan de N381

2011-11-24T00:44:00.001-08:00

Er zijn naast de mensen die ik ontmoet nog zoveel andere dingen die ik meemaak als ik alleen ben en kijk naar dit land waar ik doorheen loop. Toen ik gisteravond hier net in de bar beneden was geweest waar een plaatselijke CDA top een borrel hield, belde mijn vader op. Ik vertelde dat ik mijn lippen had gestift om naar de bar te lopen en dat ik daar leverworst op zilvere schaaltjes en CDA mannen met fleece trui aantrof. Mijn vader zei door de telefoon 'daar moet je ook over schrijven. Dat lees ik niet op je blog. Dat zijn toch mooie anekdotes. Dat moet je ook schrijven.' Toen ik net roerei uit een roestvrijstalen bak schepte vond ik wel dat hij gelijk had. Voor wie het wil lezen, De mogelijkheid daar dat dat voornamelijk hij is. Dit is voor jou, papa.

Dat is geen sneer. Ik vraag me als ik aan het lopen ben soms af waar ik mee bezig ben. Dan moet ik hard lachen als ik wegloop van een gesprekje. Om mijn egocentrisme. Dat ik denk mensen blij te maken met mijn bezoek aan hen. Maar ik lach ook om de mensen die ik ontmoet en om onze irritante wereld wanneer ik in een rechte lijn langs een weg probeer te lopen maar steeds klem loop omdat ik tegen parkeerhaventjes omringd met paaltjes of doornbosjes aanloop en weer terug moet lopen om vervolgens helemaal om te lopen. Een heel blok om. Gisteravond liep ik te slalommen en riep 'Ik HAAT Nederland. WAT EEN KUT LAND' lachte hard en stapte vervolgend de pornowinkel binnen waar ik tegenaan liep. Iemand zegt me altijd dat toeval niet bestaat.

Ik vroeg de verkoopster om haar meest liefdevolle film. Ze liep met me mee naar de dvd's en wees een rekje dvd's aan waar een groen stickertje op zat geplakt met handgeschreven 'Vrouw vriendelijk' erop. En de meest harde film? Vroeg ik. 'Dat zijn dan deze. Bondage, maar hier boven ook nog de verkrachtingen en de XXL verkrachtingen. We hebben ook cabines hier en laatst stond het geluid zo hard dat het wel leek alsof er letterlijk iemand verkracht werd hiernaast.' Alles in een Emmens accent. 'Als je een afschrift krijgt staat er niet de naam van de winkel maar dit' en ze wijst op een andere naam op het bonnetje. 'Dan weet je dat.'

Ik zag twintig opvliegende ganzen boven het water. Er stond in de mist een paard met een jas aan, wie toen ik zijn hoofd aaide op zijn eigen tong begon te bijten. Zijn tong was opmerkelijk lang, hij draaide hem een kwartslag zoals mensen ook doen, wanneer ze tegen elkaar zeggen 'kan jij dit?' en hun tong in hun mond steeds opnieuw draaien. Wat de meerwaarde is van deze behendigheid is mij een raadsel, want ik zou niet meteen weer willen aannemen dat het iets van erotische aard is. Ik vroeg me af of paarden altijd zo'n lange tong hebben of dat dit een paard met het syndroom van down was. Nu keek ik naar zijn ogen en dacht dat dat best mogelijk zou kunnen zijn. Soms lachte hij en ging zijn enorme kaak open, zijn tong van een meter maaide door de lucht. Hij deed me wel een beetje denken aan het fantastische zoontje van een vriend van mij. Dat jochie ontroert mij altijd diep, toen hij op een podium klom om mee te zingen met een bandje en erop staat dat de microfoon op zijn hoogte wordt gezet. En meteen begint te dansen als hij muziek hoort. Ik had net een uur lang de hele Winterreise geluisterd wat onbeschrijfelijk was en nu zag ik dit geweldige paard. Ik had hem zo graag de Winterreise willen laten horen, maar mijn koptelefoon is niet groot genoeg voor een paardenhoofd. Dan was hij vast gaan dansen.

Ik heb in Gasselte nog een loflied voor de goddelozen en godsverlaters geschreven, daar ga ik nog wat aan schaven en zal het dan hier op internet zetten. Nu ga ik douchen en lopen naar Coevorden, in het boekje van het Pieterpad vermeld als 'belangrijkste handelsstad naast Groningen waar je nu eenmaal niet omheen kon.' Oude stadsmuren en kastelen dus. Leuk, daar later meer over.

PS. Mijn computer heeft geen dvdspeler en de televisie op mijn kamer ook niet. Een domper, maar wie wat bewaard: die heeft wat.

Gegroet.

REBEL TO REBEL

2011-11-23T05:57:00.000-08:00

// Emmen /Met Henk Staats naar REBEL TE REBEL luisteren van 38 specialwat hij niet uitluisterd."We moeten er tegenin blijven gaan, Maar soms heb ik geen zin en kan ik zo boos zijn.Ik geloof niet in de evolutie theorie. Volgens mij hebben de mensen zich helemaal niet ontwikkeld. Het gaat mensen alleen maar om zichzelf. De markt is ook een geloof.Maar wel een asociaal geloof.Het gaat om het menselijke, maar daarin is de mens niet ontwikkeld. En ik ga niet meemaken dat de mens zich wel ontwikkeld."

LEE

2011-11-23T05:14:00.001-08:00

Gister luisterde ik in Annen met (A)Dolf, 83, voor de bloemenzaak naar You'll never walk alone van Lee Towers. Dolf keek naar de geheugentraining van Max waar hij graag aan mee doet,en daar vroeg de presentator: 'weet u eigenlijk wat echte liefde is?'Dat is een ring. Zoals om je vinger. Het houdt nooit op, is eindeloos. Dolfs vrouw was elf jaar geleden overleden,

Maar Dolf heeft nooit een nieuwe vrouw in zijn leven gehad.

Lee werkte trouwens vroeger op een kraam in de haven van Rotterdam,waar Dolf ook nog heeft gewerkt.

En Christof.

Zelfs An van Tuijl waar ik vannacht sliep (wie niet met me naar muziek wilde luisteren, en niet op de foto wilde) kwam uit Rotterdam, net als haar man. Waar ze nu ook weer naar terug verhuisden, de boerderij waar ik logeerde was verkocht en ze gingen terug naar de stad. Mijn oom werkte bij radioRotterdam, een radiozender voor de haven. Ik moet veel aan hem denken de laatste dagen, als ik zijn accent steed voorbij hoor komen.

An zegt me dat haar man nogsteeds bang is voor de stad, omdat het is platgebombardeerd. Hij heeft dat gezien als veertien jarige jongen. Dat krijg je er niet zo makkelijk uit. Hij wilde er nooit over praten, maar dat moest op een begeven moment toch, want anders blijft het ergens zitten. 'Mijn man en ik luisteren eigenlijk nooit naar muziek. Ja, orgelconcerten. Dat vinden wij mooi. Mijn man speelt ook. Maar nu moeten we hem weg doen, hij kan niet mee naar de flat in Rotterdam.' Haar man hoort ons gesprek maar wil niets spelen.

Nederland - Polen

2011-11-22T01:14:00.001-08:00

Dag 1, gelopen van Groningen naar Zuidlaren,Veel weilanden, veel mist, weinig mensen. Een paar met hond. 's Avonds ontmoet ik Christof. Christof komt uit Polen en heeft aan zijn muur één foto hangen. Dolfijnen die opspringen uit zee. Hij was zeeman, werkt nu als lasser omdat zijn gezin het ondraaglijk vond als ze hem zo lang moesten missen. Nu mist hij de zee meer dan zijn gezin. Hij vertelde mij gisteravond hoe hij tegen Nederland aan kijkt. Hij begreep niet waarom ik aan het lopen was, kunst was hem uberhaupt een raadsel.Christof denkt dat de hele Nederlandse overheid corrupt is. Hij zag in de havens van Rotterdam hoe er Poolse groenten werd verkocht, maar in die winkels werkelijk vodka en sigaretten werden verkocht. Denk je dat jullie overheid daar belasting van krijgt?What do you think, he? Its all in the own pocket.Waarbij Christof eerst een ketsend gebaar met zijn handen maakt, En daarna met zijn handen over de zakken van zijn pluche kamerjas wrijft. Dit doet hij vaker. Hij zit wijdsbeens en ik vraag me soms af of hij een onderbroek aan heeft of dat ik straks in de Poolse God zijn naam Christofs geslacht te zien krijg. Christof verteld over de vrouwen die hij in havens heeft ontmoet, maar hij wil vrienden worden met mij.En ik wil vrienden worden met Christof omdat hij vertelt dat hij wil dansen in discotheken om samen te dansen, en niet, zoals apen doen, gescheiden met de handen in de lucht.Christof heeft geen cdspeler en in Zuidlaren heb ik geen bereik met internet dus ik kan Chrsitof niet naar zijn favoriete muziek vragen. Maar dat is ook overbodig. Op weg naar Gasselte, Gegroet.

2011-11-21T15:11:00.000-08:00

Start

2011-11-21T06:06:00.000-08:00

In Nederland lopen nu. Van de wereld en dingen, langs de randen der beschaving, tussen Sleen en de bus naar StadsAnaal, de Aldi's en C1000den en Toyotatjes. Aftanse Hotels en knusse bed and breakfasts van keurige oudere dames waar de verwarming niet laag kan en het raam niet open. Hoe gaat het daar, in de wereld daarbuiten.

2011-11-12T05:21:00.000-08:00

PS
Eigenlijk ben ik Jezus
Met een beetje apparatuur.

WALK TO THE FIRE

2011-11-12T03:20:00.000-08:00

Eva:

Lopen,

Ik ga dus lopen.
Op 21 november.
Van Groningen naar Drenthe, naar de Flevopolder en naar de grote stad.
Met twee koptelefoons en slaapadressen
en ik vraag mensen die ik tegenkom,
om samen met mij naar de mooiste muziek die ze kennen te luisteren.
Ik wil weten waarom juist dat nummer. Om verhalen te horen,
En ik vraag mensen ook om te dansen. Met mij. Als ze het durven.

Laatst zei een priester in een documentaire:
‘we zijn onze ziel aan het verwaarlozen.’
Ik heb me het afgelopen jaar veel bezig gehouden met me te verhouden tot de politiek.
Maar na tien brieven te hebben geschreven en niet te hebben verstuurd,
aan ministers, tegenbewegingen en zwervers dacht ik:
Ik heb geen antwoord op de vraag ‘waar is kunst goed voor?’.
En zo is vanuit het overwegende en heroverwegende denken elk debat tegenover deze politiek niet te winnen.
Waarom zouden mensen respect voor elkaar moeten hebben? En waarom is het belangrijk om wel voor de multiculturele samenleving te vechten?

Maar het is zo simpel. De antwoorden hoeven we niet te geven,
Die zijn er al. Het vuur, het verlangen en verwarring zit in iedereen.

Laten we dan niet praten,
maar dansen,

We gaan dansen!

TOT SUBIET

Nieuws

2011-10-27T02:30:00.000-07:00

Een hele goeie dag,

Hier bericht van één van de nieuwe station Noorders

Ik ben Eva van Manen,
in juni ben ik afgestudeerd aan de Toneelschool in Amsterdam
en nu ben ik hier in Groningen.
Ik ben als maker en speler afgestudeerd, ik maak mijn eigen voorstellingen en ik schrijf muziek.
Voor mijn eigen voorstellingen, maar ook voor andere mensen, zoals voor de Gemeenschap afgelopen zomer.

Nu speel ik mee bij het NNT, in Prometheus van Ko. Waarin Prometheus ziet wat er van de mensen is geworden nadat hij ze het vuur gegeven heeft. Een stuk over de gewonemannenpolitiek, en zoals het dagblad van het Noorden schreef: 'een kruistocht tegen de platheid.'
Ik was een grote d'Electrique fan, dus gelukkiger dan dit had ik niet kunnen zijn,
net na mijn afstuderen.
Kom kijken als je het nog niet hebt gezien.

We zijn nu aan het touren en overdag ben ik bezig met mijn eigen voorstelling die ik ga maken bij het Grand.
Na mijn voorstellingen op school, een solo en een voorstelling samen met Sanne Vanderbruggen in mijn vierde jaar,
ga ik weer alleen een voorstelling maken.
Voor die voorstelling ga ik eerst lopen door Nederland.
Vanuit Groningen loop ik richting Venlo, over het Pieterpad.
Daarover later meer.

Wat ik hiervoor maakte, "En op dag zes: De Mens",
en KAS, wat ik maakte met Sanne Vanderbruggen,
Gingen allebei over een, of mijn, zoektocht naar onvoorwaardelijkheid en oprechtheid.
En nu dus een nieuwe voorstelling,
met nieuwe vragen en een nieuwe vorm.

Meer volgt.

GROET!
Eva

FINISH

2011-07-09T04:26:00.000-07:00

Goedendag!

Door de drukte voor de eerste AFDAK, is deze blog ons knal uit het hoofd geschoten. Maar nu de storm is gaan liggen in de zetel, komt hier het laatste bericht.

'Het is echt gebeurd. Niets is zomaar. Niets gebeurt zomaar. Alles is geconcipieerd.’ Jozef van den Berg

-------------------------------------------------------------------------------------
Begin - midden - einde - .

Door het overrompelende vogelgeluid en onvoorspelbaar ruisen van de wind in het bos gooiden we onze soundscape bij aankomst meteen uit de voorstelling. Ook ons lichtplan haalde het niet van de zon die in vlagen doorheen de bomen scheen.
AFDAK werd een verstilde voorstelling, een aaneenschakeling van beelden waarbij het publiek zijn eigen zelveren nodig had om door te fantaseren.
Sommigen zagen in ons twee eekhoorntjes die elkaar niet zien, anderen een hoofd langs de binnenkant of een huis dat opzoek is naar een bewoner en nog anderen zagen niets. AFDAK werd een schuilplaats voor een uitgesproken publiek.

Zichtbaar aanwezig in de studio: -

Onzichtbaar aanwezig: al de dagen dat wij daar waren,(on)gedierte, radiogolven en God?

Hoogtepunt van 17 tot 25 juni: trouw publiek in de vorm van een 'Vlaamse gaai'. Deze vogel vloog elke dag doorheen onze speelplek alsof hij ons had horen praten. Uiteindelijk speelden we dan toch met 3 Vlamingen.
-------------------------------------------------------------------------------------

Voila. Dat was het! AFDAK en het ganse 'Station Noord' zitten er op. Met volle buiken keren wij landinwaarts en zijn in september met een deel van onze 'Station Noord' periode te zien bij het Huis van Bourgondië in Maastricht. Alvast WELKOM! Verder merci voor het lezen, het gaat u goed/beter en tot.. jawel snel!

Groet
Tom en Judith.

p.s: de optimistische armband van Tom is gebroken, daarbij besluiten wij dat het niet werkt en gaan optimistisch verder (als vervanging draagt Tom in zijn rechter broekzak een steen met zich mee).

HALF VOL

2011-05-27T13:51:00.000-07:00

Vanavond heet ik u, als een vriendelijke deurmat, van harte welkom op deze tijdelijke AFDAK blog. De derde week zit er reeds op, wat ons precies op de helft van het project brengt.
Net als vogels, bedachten we deze week een nationale 'terugtocht' dag voor de kluizenaar die eens graag buiten zijn eigen lijnen kleurt. We weten enkel nog niet precies waar we de posters moeten hangen..

"Als gezichten zonder neuzen, lopen wij onvolledig door de straten. Eindeloos door de straten, opzoek naar onze neus. Dat wat ons afmaakt. Als ik hem eenmaal gevonden heb, denk ik dat ik weet hoe ik moet leven. Men neus zal voorop gaan vanaf dat moment tot aan de dood."

-------------------------------------------------------------------------------------
Week 3

Zichtbaar aanwezig in de studio:
alles van vorige week, 42 vierkante meter vilt, een deur op een kier, (naast het rode mutske) een rode schaar, veel tape, veel meer klittenband/VELCRO, muizen die vogelzaad lusten, piepschuim, iets dat ik niet ga vertellen, de optimistische armband van Will Bowen

Bijna onzichtbaar aanwezig:
een rolletje visdraad

Onzichtbaar aanwezig in de studio:
alles van vorige week met name 'God?' waarvoor de zichtbaar aanwezige deur op een kier staat.

Hoogtepunt: Tom test de optimistische armband van Will Bowen. 'Een armband die in drie weken een ander mens van je maakt'. Afwachten maar.. en later zeker meer hierover.
-------------------------------------------------------------------------------------

Tot zover week 3 en tot verder: hou u vooral goed!
http://tickets.oerol.nl/ProgrammaDetail.aspx?cult=nl&EventId=186977!

Groet
Tom en Judith.

2011-05-18T09:36:00.000-07:00

Gegroet!

Hier zijn we weer (zoals u alvast opmerkte) met nieuws over de afgelopen tijd..
Spreekwoordelijk zwommen we deze week doorheen al ons verzameld materiaal van bierviltje met opschrift: 'Wij hebben HET' tot de volledige 'Planet Earth' natuur documentaire. Daarbij bleven we in het bijzonder hangen bij de vogel en de vogelaar, het christendom, islamdom, hindoedom, allesdom en tenslotte het Judith- en Tomdom.
Vanaf morgen beginnen we aan een race opdrachten en korte acts, opnieuw verzameld in de afgelopen week. Spannend en later meer hierover.

De mensen zeggen veel te weten
ze hebben zich vleugels aangemeten
de kunsten en de disciplines, en talloze machines
maar 't waaien van de wind is alles wat men ondervindt.
H.D. Thoreau

-------------------------------------------------------------------------------------
Week 2

Zichtbaar aanwezig in de studio:
Tom Struyf, Judith de Joode, muur met daarop al onze mails vanaf 12 september 2010 tot 2 mei 2011 geplakt, tafel vol nog meer boek/film/foto met op kop nog steeds de bijbel van dit project: 'BIRDS OF THE WORLD' van Les Beletsky, lege vloer, een miniatuur serre, vogelzaad, 1 kapotte walkman, 1 walkman, vilt, rood mutske, een 'head in head set', muizen die niet van kaas houden

Onzichtbaar aanwezig in de studio:
radio golven, ander ongedierte, de 'head in head set' connectie, wederom God?

Hoogtepunt/dinsdag 17 mei: we spraken met vogelaar Gert Jan Huiskes, die ons meer over de vogel en zijn vliegkunst wist te vertellen. Volgens Gert Jan is het roodborstje de kluizenaar onder de vogels, een solist die zowel in de zomer als 's winters in z'n eentje zijn territorium bewaakt. (p.s: hij zingt vooral 's ochtends als het nog donker is).
-------------------------------------------------------------------------------------

Tot zover - tot hier voor nu - tot snel!

Groet
Tom en Judith.

AFDAK

2011-05-08T13:50:00.000-07:00

Goedendag!
Het is zover. Het is begonnen! Na de openingsspeech op 2 mei 2011 startte het project AFDAK. Vanaf dat moment bevinden Tom Struyf en Judith de Joode zich in de studio van het Grand Theatre van vroeg tot later.

De wereld is rond en ik leef vierkant, onverstoorbaar en met opgeheven hoofd. Alles verloopt volgens plan, strak afgebakend, binnen de lijntjes ingekleurd en proper geordend in schuifkes. Ik voel me zo fier als ne gieter, barst uit mijn voegen. Ik kijk om me heen en zie bomen waarvan de takken krom en stuurloos heen en weer zwiepen in de wind. Mijn mond valt open, ik adem in en krijg een idee.

'Afdak' is een onderzoek naar de drijfveren en zielenroerselen van kluizenaars: mensen die een weg uit de maatschappij vinden door de radicale keuze te maken om teruggetrokken door het leven te gaan, alleen en op zichzelf.

-------------------------------------------------------------------------------------
Week 1

Zichtbaar aanwezig in de studio:
Tom Struyf, Judith de Joode, muur met daarop al onze mails vanaf 12 september 2010 tot 2 mei 2011 geplakt, tafel vol boek/film/foto met op kop de bijbel van dit project: 'BIRDS OF THE WORLD' van Les Beletsky, lege vloer en een miniatuur serre

Onzichtbaar aanwezig in de studio:
radio golven, ongedierte, God?

Hoogtepunt/vrijdag 6 mei:
met een mislukte taart op de koffie bij kluizenaar Jozef van den Berg (later meer hierover).
-------------------------------------------------------------------------------------

De voorstelling gaat in première op het Oerol Festival van 17 tot 26 juni en zal plaats vinden in een 'tra' (open ruimte in het bos). Via deze digitale weg houden wij u graag op de hoogte!

Groet
Tom en Judith.

Sharon Gesthuizen

2011-04-05T03:24:00.001-07:00

Dag Nik en Benjamin,
Dank voor jullie mail. Ik moest er even over nadenken. Het was verleidelijk voor mij als voormalig student vrije kunst om er een conceptueel antwoord op te geven – maar ik heb geprobeerd om een antwoord te formuleren dat ook recht doet aan de politieke invalshoek der dingen.

De Tao zegt: een goede heerser heerst niet. Daarmee ben ik het in praktisch opzicht niet eens. Echter een goede heerser laat wel rusten wat hij niet kan veranderen, waar hij geen weet van heeft of wat de potentie heeft om zichzelf op te lossen. Daarom zou ik zeggen op jullie vraag: Wie de problemen in de wereld wil oplossen moet dat doen door dichtbij te beginnen. Zij of hij moet het aandurven om te kiezen. Hij of zij moet zaken die niet op te lossen zijn door haar of hem te laten rusten. En zijn of haar energie bewaren voor de dingen die wel te doen zijn. Dingen die zowel in afstand, tijd en mogelijkheden binnen het bereik van haar of hem liggen.

Het zou mooi zijn als alle kinderen opgroeien met het besef dat datgene waarin zij goed zijn ertoe doet. Dan streven tenminste niet meer alle mensen iets onbereikbaars (want hetzelfde) na en gebeurt dat wat niemand wil doen omdat het werk is waaraan niet genoeg eer te behalen valt voortaan wel.

Succes!
Sharon Gesthuizen
SP Tweede Kamerfractie
Woordvoerder Economische Zaken, Justitie en Asiel & Immigratie

Greenpeace

2011-04-01T15:12:00.000-07:00

Ha Nik en Benjamin,

Wauw wat een toffe mail!

Het is ons inderdaad opgevallen dat jullie de wereld nog niet gered hebben. Dat is niet zo leuk, maar nemen we jullie niet kwalijk. Het is ons ook nog niet gelukt; terwijl we ons net als jullie met deze vraag bezighouden. Helaas is 'ie niet zo eenvoudig te beantwoorden en terwijl ik dat opschrijf zie ik jullie al gapen want dat is wel erg voorspelbaar.. Misschien is het eigenlijk helemaal niet waar; misschien is er wél een makkelijk antwoord. Misschien is het antwoord wel: gewoon macht van de aardbodem laten verdwijnen. Of geld. Of de 'honger naar meer'. Dat zou enorme gevolgen hebben voor de verdeling van en strijd om goederen, om maar iets te noemen. En met de grondstoffen die we uit de aarde onttrekken. Het zou de politiek veranderen (zou die er dan wel zijn) en het leidt vast tot conflictvermindering. Maar dat is stom: dit is een simpel antwoord dat je niet simpel in de praktijk kunt brengen. Het is immers leuker als jullie er in de voorstelling niet alleen maar over kunnen vertellen, maar het meteen in de praktijk brengen. Toch? Misschien kun je in de voorstelling klein experimenteren met een wereld zonder macht, geld en honger naar meer. Je kunt daar mee spelen, alsof het knopjes zijn die je aan- en uitzet om te kijken wat er gebeurt, in allerlei situaties; in de politiek, in grote invloedrijke bedrijven, in de maatschappij op straat, in conflictgebieden. Als je ergens vastloopt, haal je dat ook symbolisch van de aardbodem weg, totdat je de ideale mix hebt. Maar hoe red je daar de wereld dan mee, heh.. tja. Ik moet je het antwoord schuldig blijven.

Ook Greenpeace worstelt dus met deze vraag. Het bepaalt steeds opnieuw onze keuzes, strategie en werkwijze. We begonnen klein, zo'n dertig jaar geleden, met demonstreren tegen kernproeven voor de kust van Alaska. En vanuit Nieuw Zeeland ging een boot jonge idealistische actievoerders op zoek naar walvisjagers, en er met rubberboten tussen liggen. En zo breidde dat uit, tot veel meer onderwerpen die je moet aanpakken als je de hele wereld wilt redden. We hebben geconcludeerd dat we niet alles tegelijk kunnen doen, en dat we het meest effectief kunnen zijn als we kiezen. Kiezen betekent dat je je aandacht, financiële middelen etc kunt focussen/richten/sturen. We kiezen in Nederland voor de thema's Klimaat, Oceanen, Bossen, Duurzame landbouw en Giftige stoffen. Dat is trouwens al behóórlijk veel, als je ziet hoeveel onderwerpen er weer ónder die thema's hangen. Ik zal er niet over uitwijden, maar ik kan jullie zeggen dat kiezen goed is, en ook frustrerend. Want natuurlijk wil je álles doen, de hele aarde redden, en zo snel mogelijk. Wat is eigenlijk de aarde redden.. zorgen dat we het NU goed hebben, of zorgen dat we het LATER goed hebben (onze kinderen, kleinkinderen). Of allebei? En hoe zit die balans? Daar zoekt Greenpeace ook naar; nu goed kunnen leven en tegelijkertijd rekening houden met later, als we er niet meer zijn, maar de aarde wel.

Hmm nou dit is het. Hier moeten jullie het mee doen vrees ik. Hopelijk hebben jullie ook tips en antwoorden van andere organisaties en mensen. Ik ben benieuwd of het julllie dit keer lukt, dus houd me maar op de hoogte als je wilt. We hebben een Lokale Groep vrijwilligers in Groningen die jullie mischien graag de wereld zien redden. Of een poging zien doen. Dat doen zij namelijk ook. Mocht je ze willen uitnodigen stuur me dan nog even een mail. Ik denk dat ze het heel leuk zouden vinden.

Nou, héél veel succes met jullie nobel streven waar ik blij van word.

Als jullie nog hulp nodig hebben, laat maar weten. En als jullie tips en suggesties voor ons hebben, horen we dat ook heel graag. Wij zijn ook altijd zoekende.. en jullie ideeën helpen ons misschien weer verder. Dus schroom dan niet contact op te nemen.

Groetjes!
Judith

Marianne Thieme

2011-03-30T04:20:00.000-07:00

Beste Nik en Benjamin,

Wat geweldig dat jullie hiermee bezig zijn! Ik heb een compact antwoord voor jullie, dat zeer doeltreffend kan zijn, maar lang niet iedereen zal kunnen bekoren omdat er een gedragsverandering voor nodig is. En de mens is nu eenmaal van nature niet erg tot verandering geneigd.

Het antwoord is: we zullen moeten stoppen met op de pof te leven: we gebruiken meer grondstoffen dan de aarde jaarlijks "produceert". Geen voorschot nemen op de toekomst, maar rekening gaan houden met de reproductiecapaciteit van de aarde. Niet meer ecologische gebruiksruimte toe-eigenen dan de aarde aan elke wereldburger kan bieden. Dat betekent om te beginnen drastisch minderen met vleesconsumptie. Het huidig landbouwareaal in de wereld kan tientallen miljarden mensen voeden, mits ze plantaardige eiwitten consumeren. De vleesproductie is zeer inefficient: er is gemiddeld zeven kilo graan (veevoer) nodig voor één kilo vlees. Op dit moment wordt bijna de helft van de wereldgraanoogst opgeslokt door de veehouderij, die het weer voor ongeveer 90% omzet in mest en maar voor 10% in eiwitten. Al dat veevoer (vooral soja) wordt geproduceerd ten koste van de regenwouden in landen als Brazilië. De kap van het regenwoud is dramatisch voor het klimaat en ook de veehouderij zélf stoot meer broeikasgassen uit (in de vorm van methaan- en lachgas) dan al het verkeer en vervoer in de wereld samen! Als we ervoor kiezen mensen direct te voeden met plantaardige in plaats van dierlijke eiwitten, kunnen we meer monden voeden hebben we minder broeikasgassenuitstoot en kunnen we het wereldvoedselprobleem, het biodiversiteitsprobleem, het klimaatprobleem, het zoetwaterprobleem, de kap van het regenwoud, de grondstoffenschaarste, stijgende voedselprijzen, dierziektencrises, vluchtelingenstromen, voedselopstanden en oorlogen voorkomen.

Ik heb er een film over gemaakt die je hier kunt zien: www.meatthetruth.nl en een artikel dat je hier kunt lezen http://www.joop.nl/opinies/detail/browse/2/artikel/beste_mark_geert_maxime_jobemile_alexander_jolande_en_andre/

Met vriendelijke groet, heel veel succes,

Marianne Thieme

Met vriendelijke groeten,

Marianne Thieme

Fractievoorzitter
Partij voor de Dieren

Ko van den Bosch

2011-03-29T03:30:00.000-07:00

Beste Benjamin en Nik,

De wereld hoeft niet gered te worden.
]Redden impliceert van een onveilige
plek naar een veilige plek.
De ziekelijke zucht naar een veilige
plek heeft ons meer ellende
dan goeds opgeleverd. Onveiligheid
betekent ook spanning, dynamiek,
verandering.
De tweede wet van de thermodynamica,
de wet van het onherwinbare verlies,
zegt dat energie stroomt van een
hoog potentieel naar een laag
potentieel, totdat er een toestand
van evenwicht is bereikt. Dit is
een entropisch proces. Wanneer die
toestand bereikt is gebeurt er geen
zak meer.
Geen helden, geen verandering, geen
conflict of shock, geen dynamiek.
Dan is de eeuwigheid bereikt en
kunnen we dood.
Het voorstadium van de gelukzaligheid
is de voorspelbaarheid.Nee dan liever
reddeloos verloren in het leven, c.q,
de kunst waar nieuwheid en ongemak,
of onbewuste onveiligheid wordt gezocht.

De vraag hoe de wereld te redden is een vrij arrogante die het primaat van de mens voorop stelt. De geschiedenis toont aan dat het primaat van de mens een twijfelachtige is.Zeker als die in massa's opereert. Om met de woorden van Gombrowicz te spreken:
wat maakt het uit als we voor ons zelf allemaal nuchter en verstandige zijn,
als we allemaal bij elkaar een monster vormen, dat trapt, schreeuwt en de meest
verschrikkelijke dingen doen.

De wereld is op 8 miljard manieren te redden,
als je maar niet op het onzalige idee komt dat
het van één iemand, of één idee moet komen.

Groet, mannen, jongens nog.
Ko

Rob Riemen

2011-03-29T03:21:00.000-07:00

Van: info@robriemen.nl
Onderwerp: Antw.: Een korte vraag
Datum: 16 maart 2011 18:07:28 GMT+01:00
Aan: nik.en.benjamin@gmail.com

Beste Nik en Benjamin,

mijn antwoord zou zijn de drie regels die je het 'credo' van het Europees humanisme mag noemen:

In waarheid leven
Gerechtigheid doen
Schoonheid scheppen.

Ieder mens is daartoe instaat, en wanneer we zo leven, zal deze wereld gered zijn.

Hartelijk,

Rob Riemen

Erwin Wurm

2011-03-29T03:15:00.000-07:00

Van: studio.wurm@utanet.at
Onderwerp: Antw.: A short question
Datum: 22 maart 2011 13:51:36 GMT+01:00
Aan: nik.en.benjamin@gmail.com

Dear Nik van den Berg & Benjamin Moen,

Many thanks for your request. Erwin Wurm’s answer to your question is:
“We can not save the world.”

Best,
Jenny el Nadi

**************************
Mag. Jenny el Nadi
ATELIER ERWIN WURM
TABORSTRASSE 20A/1
1020 WIEN
AUSTRIA
phone: +43 1 2633778 - 11
fax: +43 1 2633778 - 80
e-mail: studio.wurm@utanet.at
web: www.erwinwurm.at

Eric Lucassen

2011-03-29T03:07:00.000-07:00

Van: e.lucassen@tweedekamer.nl
Onderwerp: De wereld redden
Datum: 15 maart 2011 17:40:41 GMT+01:00
Aan: nik.en.benjamin@gmail.com

Dag Nik en Benjamin,

In antwoord op jullie vraag:

We redden de wereld door onszelf niet te verliezen.

Met vriendelijke groet,

Eric Lucassen

Woordvoerder Volkshuisvesting en Wonen
Woordvoerder Koninkrijksrelaties

Partij voor de Vrijheid
Tweede Kamer der Staten-Generaal

REACTIETIJD

2011-03-29T03:02:00.000-07:00

Zoals beloofd staat er vanaf vandaag een selectie van de reacties op de brief online.
Groeten vanuit het hoofdkwartier.

Nik&Ben

Uitzending 1 - Geintje begint...

2011-03-16T07:28:00.000-07:00

Deze week zijn wij, Nik&Ben, begonnen aan ons nieuwste plan om de wereld te redden en dit keer doen wij dat bij het Grand Theatre.
Het nieuwste plan zal heten: Geintje.

Na:
Balletje,
It Must Be Jesus,
De Grote Chaosmachine,
en Dansje,
gaan we verder met alweer de derde die eindigt op -je.

Met De Grote Chaosmachine begon onze zoektocht naar de mogelijkheid tot het redden van de wereld. We stuitten op een we-willen-wel-maar-weten-niet-hoe gevoel, een verschrikkelijk gevoel waardoor wij, Nik&Ben, niet veel verder kwamen dan het zitten op een bank en het af en toe uitspreken van iets dat op een zin had moeten lijken.
In Dansje lieten we de wereld zien dat het belangrijk is het in ieder geval te proberen. De door onze moeders gemaakte superheldenpakken gaven ons de kracht om daadwerkelijk pogingen te ondernemen. Het publiek klapte, ging en vertelde het voort.

Nu. Met Geintje zouden we zo maar eens met dé oplossing kunnen komen..
We moeten ons behoeden voor het we-willen-wel-maar-weten-niet-hoe gevoel.
Elke gedachte die ons naar dat gevoel laat afdrijven verweren wij met teksten van Charlie Sheen, wij quoten:

"..I don't know what to tell you, man.
I'm just, uh... I'm here, and i'm ready.
They're not. BRING IT..."

Vanuit ons hoofdkwartier zijn wij tot actie overgegaan d.m.v. het schrijven van een brief met daarin: een vraag.

Deze brief hebben wij gestuurd naar de Tweede Kamer der Staten-Generaal, de welbekende goede doelen, verschillende internationale kunstenaars en andere helden.

Lees de brief door er op te klikken. Hier.

...Einde uitzending.

Kamp 1 - Dag 7

2011-01-09T12:20:00.001-08:00

Dag 7 is voorbij. Kamp 1 is gesloten. Na een heftige laatste nacht waarin we tot 5 uur 's nachts door zijn gestoomd met gesprekken over de buitenwereld die we al dagen niet meer hadden gezien staan we er nu gewoon weer in. Na 7 dagen je alleen maar te verhouden tot een iemand stonden we vanmiddag met een cocktail tussen de anderen op de nieuwjaars borrel van het Grand. De studio opgeruimd alsof er niets was gebeurd. Aan het zwijgen van de banaan nemen wij nu een voorbeeld, we laten de afgelopen week deze avond bezinken. Dit was de laatste blog namens het kamp, nu volgt er een korte radiostilte tot 25 januari.

Welterusten,

Judith & Benjamin

Kamp 1 - Dag 6

2011-01-08T18:22:00.001-08:00

(03.55u) Dag 6 van Kamp 1 zit er op. Zo meteen gaan we voor de laatste nacht onze oude vertrouwde tentjes in, wat gepaard gaat met een Schotse positivity trainer die ons de ontspanning inleidt via een iPhone app, kant en klaar geluk vanuit een apparaatje. Het einde van zijn verhaal is ons een raadsel. Na een week intens doorzoeken kwamen we er achter dat de essentie al op dag twee naar boven was komen drijven tijdens een van de schrijfopdrachten. Met deze tekst, rauw en ongeredigeerd, sluiten we de dag af.
Zo bruin als de banaan kruipen wij onze tenten nu in.

Welterusten.

Judith & Benjamin

"Wat moet ik met deze bol, zo rond als een bowlingbal, ik de bal - de baan mijn leven. En dan maar kijken of ik goed genoeg word gegooid, of ik aan het einde de juiste kegels raak. Een strike in een klap alles intens omver. Maar de angst om aan het einde van de baan geen een kegel te raken, of nog niet eens een kegel in beweging te brengen schiet nu en dan door mijn hoofd. Het schiet als snelle kogels op de kermis, met heftig leeg geluid en kleurrijke prijzen, dingen om te bewaren – pluche. Pluche beesten om me eeuwig aan dat moment te doen herinneren. Een oogopslag naar die knuffel die bij kinderen als vriend elke dag in bed ligt en ik sta weer aan de kermis en ruik de geur van verse oliebollen in het kraam. Het is oké. Zeg ik tegen mezelf. Probeer ik tegen mezelf te zeggen. Het is oké. Wat als je alle kegels raakt en een strike gooit, dan heb je een flard geluk net aan het einde, doel bereikt. Maar het lijkt te gaan over de weg over de baan en niet over wat je uiteindelijk scoort op je sterfbed. In het moment leven."

Kamp 1 - Dag 5

2011-01-07T17:35:00.000-08:00

Het is op het moment van schrijven al weer 02:42. Dag 5 van Kamp 1 is bijna gedaan. De eerste doorloop zit er op. We eindigen de dag deze keer niet met een opsomming van wat er vandaag allemaal wel niet is gebeurd maar met een boodschap die van buiten tot ons kwam.

"In een week iets maken is onmogelijk, dat is het mooie er aan, omarm die onmogelijkheid, de aarde was ook niet perfect na zeven dagen. Neem in alle haast een stap terug, kijk echt naar wat er is en vier de schoonheid al is het de schoonheid van twee gekken die er naar zoeken."

Met deze woorden nemen we afscheid van dag 5. En vergeet de banaan niet.

Welterusten,

Judith en Benjamin

Kamp 1 - Dag 4

2011-01-06T13:47:00.000-08:00

Kamp 1 zit alweer bijna aan het einde van zijn vierde dag en dat betekent dat de week die we samen doorbrengen doormidden is. En zoals dal wel eens gaat bij een maak proces sloeg ergens in het midden de gekte toe. De dag begon goed met nieuwe teksten, gesprekken en een gezamenlijke lezing van "Het Nieuwe Lijden", het boek dat onze gister toe gestuurd is. Door deze lezing dat wij vallen onder de categorie C van het lijden wat de masochist inhoud... Dit verklaart wellicht waarom wij ons een week samen hebben opgesloten in de studio. Inmiddels zitten we zo'n 96 uur bij elkaar en daardoor mondde de middag uit in een waanzin 3 uurse waarin we voornamelijk veel Spaanse muziek improvisaties hielden, op karretjes door de ruimte sjeesden en heel veel slechte grappen maakten. Maar nadat de idioot in ons naar buiten was gewerkt kwam er na het eten toch weer het een en ander boven drijven. Onder het motto "Beeldenstorm" werkten we door. Hier onder een paar kleine voorbeelden. Nu een keer vroeg naar bed om morgen de dingen op een stevige rij te krijgen.

Groet en volg de immer bruiner wordende banaan,

Judith en Benjamin

Dames en heren, daar zijn we weer. Dag 3 in Kamp 1 zit er bijna op. Vandaag legde de buitenwereld op een verrassende manier contact met ons. Ergens aan het eind van de middag kwam er een pakketje binnen vanuit onverwachte hoek. In het pakketje zat een boek getiteld "Het Nieuwe Lijden" van de studenten van Arnon Grunberg met op de kaft Micky Mouse genageld aan het kruis. Is dit een teken? Wie zal het weten. Vandaag was een dag die begon met bouwen, de middernachtelijke sessie van gister werd af gemaakt met science fiction-achtige taferelen ten gevolg. Ook gingen we op zoek naar onze gezamenlijke deler, wat bind ons twee en wat scheid ons. We gaven elkaar verschillende 10 minuten high-speed schrijfopdrachten om dichter op de materie te komen. Maar welke materie dan? Daarover willen we nu nog niet te veel loslaten dus doen we het middels twee beelden die vandaag langs zijn gekomen.

Groet, slaap zacht en volg de banaan,

Judith en Benjamin

"Leap into the void" Yves Klein

"The Idiot" Erwin Wurm

Kamp 1 - Dag 2

2011-01-04T15:11:00.000-08:00

Kamp 1 is zijn tweede dag in gegaan. Een dag waarop we voor de eerste wakker werden in onze tentjes in de studio, van lezen, twee documentaires kijken, heel veel praten, een paar muzikale improvisaties en een middernachtelijke decorbouw sessie. In plaats van al onze hersenkronkels hier te spuien vonden we een quote die behoorlijk onze richting in denkt.

"Je hoeft je huis niet te verlaten. Blijf aan je tafel zitten en luister. Luister niet eens, wacht. Wacht niet eens, wees volkomen stil en alleen. De wereld zal voor je verschijnen om door jou te worden ontmaskerd, zij kan niet anders, in extase zal ze voor je kronkelen."

Franz Kafka

Nu roken we nog een laatste sigaret en kruipen onze tentjes weer in. En vergeet niet, volg de banaan!

Judith & Benjamin

Vroege ochtend in de studio.

Kamp 1 - Dag 1

2011-01-03T15:55:00.000-08:00

Kamp 1 is geopend. Vandaag hebben we alle benodigdheden om een week lang in het Grand Theatre te kunnen overleven zonder ook maar ooit een stap buiten te zetten. Voor de gene die nog niet weet wat Kamp 1 eigenlijk is volgt hier nog een korte uitleg. Ze zetten hun tenten voor een week lang op in de studio van het Grand. 3 Januari er in en 9 Januari er uit, precies op tijd voor de nieuwjaarsborrel. Gewapend met Georges Perec, Samuel Beckett, David Lynch, het Katten Kubus Boek, Rock & Ice Climbing:History, Practice & Techniques. Wat er gaat ontstaan deze week is uiteraard nog een prachtig geheim maar aan het eind van de week staat er een performance met kop, buik, staart, inhoud en twee tentjes. Volg in ieder geval vanaf vandaag elke dag onze derde man, de banaan!

Tor morgen en groet,

Judith & Benjamin

ENGSTMAN

2010-12-21T07:00:00.001-08:00

De afgelopen weken heb ik gewerkt aan mijn nieuwe solo performance Engstman.
Een performance die vertrekt vanuit het beeld, het decor als eerste uitgangspunt. Daarna pas de performance waar op dit moment nog heftig aan wordt gerepeteerd, bedacht en geschaafd. Samen met Christian Wijnholds, 4e jaars scenograaf aan de Minerva Academie, en een enorme hoeveelheid hout ben ik een maand geleden de werkplaats van het Grand Theatre ingedoken. Nu hebben we de hele bende door verhuist naar het Grand waar in de studio door gewerkt wordt om voor de kerst de eerste presentatie klaar te maken. Goed genoeg woorden, hier onder een indruk van de afgelopen weken in beeld.

Groet en kijk uit en naar vuurwerk.

Benjamin

Zuid - Noord

2010-11-24T07:50:00.000-08:00

Goedendag!
Hier de andere helft van Station Noord 2010-2011, Judith de Joode. Na de Toneelacademie Maastricht belanden we in Groningen, waar we de kans krijgen ons in een jaar verder te ontwikkelen. Het is reeds begonnen en zoals Benjamin Moen al schreef, werd ik daarbij warm onthaald door het NNT. Deze periode speel ik mee in de voorstelling 'Alice in Wonderland', waarmee we op dit moment door het hele land toeren. In deze 'Alice', anders dan het sprookje, tuimelt het kind in onze echte wereld. Met maatschappij kritische poëzie en even indrukwekkende beelden maakt Ko van den Bosch deze voorstelling noodzakelijk voor het Nederland van nu. Jawel jawel, komt dat zien! www.nnt.nl

Na deze periode ga ik zelf aan de slag met beeld, maak een voorstelling met Benjamin, speel bij jeugdtheater 'de Citadel' en sluit het jaar af met een eigen productie in samenwerking met acteur Tom Struyf. Later meer hierover.

Vele Groeten
Judith.

Het begint...

2010-11-14T13:59:00.000-08:00

Het nieuwe theater seizoen is begonnen en de Station Noord stokken zijn door Pieter en Rory overgegeven aan een nieuwe generatie. Dit jaar komen Judith de Joode en ik, Benjamin Moen, in Groningen werken. Beide twee jongelingen uit de zelfde performance klas uit Maastricht. De eerste projecten zijn ondertussen al weer afgerond dus om te zeggen dat het begint is wellicht wat aan de late kant. Het is bezig. Judith staat in Alice in Wonderland van het NNT en toert door het land. Ikzelf heb met Peter Vandemeulbroecke bij het NNT de speed voorstelling "Teleshopshit" gemaakt. Deze is helaas niet meer te zien maar de trailer is in ieder geval vereeuwigd op youtube. Hier ze je een kleine greep uit ons vooronderzoek waarbij we 24 uur achter elkaar tv hebben gekeken om het begrip teleshoppen tot op het bot te onderzoeken.

trailer 'Teleshopshit'

Op dit moment zitten we beiden in de voorbereiding voor het Jonge Harten Festival. Op 22 november staan we in het Grand Theatre met onze afstudeerperformances "Dansje" en "Bos Vermist" Deze kun je zien als double bill, in markt termen 2 voor de prijs van 1. Dus in tijden van crisis aan absolute winst pakker.

Zie hier alvast de promo voor "Dansje"

Daarnaast ben ik bezig met een nieuwe solo performance en sta ik ook nog op de laatste avond van het festival in de voorstelling "Young Gangsters" Een krankzinnige, gooi & smijt, kung fu show met aansluitend het grote Jonge Harten feest in de Vera. Kortom, de komende tijd genoeg te doen.

PEACE!

Benjamin

Station Noord 2010-2011

2010-11-11T03:40:00.000-08:00

Bejamin Moen en Judith de Joode zijn dit jaar de deelnemers van Station Noord.
Ze staan 22 november tijdens Jonge Harten in het Grand Theatre met hun afstudeervoostellingen:
Benjamin Moen - 'Dansje' en Judith de Joode - 'Bos vermist'.
zie ook www.jongeharten.nl

ijsexperimenten

2010-01-27T04:59:00.000-08:00

Beste,

Deze zaterdag, 30 januari laat ik een blok ijs ontploffen in het Grand -Theatre in Groningen.
voor de rest veel filmpjes van andere ontploffingen op die avond.
het kost 5 euro
diegene die zin hebben en er geraken,
welkom.

Voor Info en reservaties kan je kijken op de site van het Grand,Theatre:
http://www.grand-theatre.nl/

Als je mijn avonturen nu al wil volgen, kan je kijken op:
http://stationnoord.blogspot.com/

gr
pieter.

ren dier

2010-01-25T14:34:00.000-08:00

en ja hoor,
op de terugweg zie je ze dan
nog even rijden en dan terug in
het vertrouwde Nederland.

gr
p

nacht

2010-01-21T13:10:00.000-08:00

hier en daar nog een knal in de nacht
en morge,
opruimen

gr
p

zo gaat het dan, iets te vroeg af

2010-01-17T07:52:00.000-08:00

geen gewonden
geen doden
geen probleem

gr
p

Zo gaat het dan

2010-01-13T07:53:00.000-08:00

1,2,3:

gr p.

bomgaten

2010-01-12T11:40:00.000-08:00

om ijs te laten ontploffen moet je gaten boren.
eerst met een kleine boor
vervolgens met een grotere

gr
p

vriend

2010-01-10T11:20:00.000-08:00

Dit is mijn huis.
ik heb ook een nieuwe vriend,
in mijn koelkast.
gr
p

oogsten

2010-01-08T03:18:00.000-08:00

Zagen Bij - 30 is geen pretje,
de ketting moet blijven lopen, anders vriest ze vast.
het ritme is ongeveer:
een half uur zagen
een half uur ijsblokken trekken
een uur opwarmen binnen
en dat ongeveer 3 keer per dag want het is hier maar licht tot 15 uur.
gr
p

bud de wotter will kom out e

2010-01-06T07:50:00.000-08:00

het echte werk kan beginnen.
gr.
p

kettingzaag

2010-01-04T06:47:00.000-08:00

er zou een kettingzaag zijn
die laat nog even op zich wachten
in de tussentijd,handarbeid
met wisselend succes

gr
p

boren

2010-01-03T08:50:00.000-08:00

hoe dik is het ijs?
boor een gat en meet het!
zo dik is het.

gr
p

Hotel villemina

2010-01-02T07:33:00.000-08:00

1 uur rijden van mijn dorp is 1 hotel.
hotel villemna
dit is de enige plaats waar iets gebeurde met oudjaar
1 feest in 200 km omtrek.
iedereen die niet thuis zat, was hier
300 man ongeveer
Van verdwaalde Negers tot gabbers van oma tot kind
het was feest en de muziek was er.
gr.
p

De ijsmijn

2009-12-30T15:23:00.000-08:00

Er ligt hier overal ijs,
allemaal bedolven onder de sneeuw
die moet dus eerst weg voor ik erbij kan
gemiddelde temperatuur -20 graden celsius
dat is koud
gr
p

Brief aan de Zweedse Autobestuurders

2009-12-28T11:46:00.000-08:00

Beste Zweden,
Sorry voor mijn rijgedrag,
Ik weet dat ik lijk op 80 jarige oma
Ik word ook gek van mensen die 50 rijden waar je 90 mag.
Maar ik durf niet harder.
U knippert en zoeft dan ook terecht voorbij.
Als ik enkele van u daarna in de berm zag hangen, hoop ik dat u even aan deze twingo heeft gedacht
Groet pieter

het vertrek

2009-12-26T11:12:00.000-08:00

Met het kerstdiner nog in de maag vertrek ik
ik heb beloofd aan mijn Ouders en vriendin dat ik gevaarlijke experimenten niet alleen uitvoer.
Niet door het ijs zakken, dat is het belangrijkste
Dat heb ik beloofd
En nu naar het noorden
maar eerst op de boot

Pieter naar het noorden

2009-12-21T05:40:00.000-08:00

De voorbereiding
Dat het vriest is zeker.
Ik neem liever te veel kleren mee dan te weinig
Veel meenemen in een Renault Twingo is een contradictie
Ik neem zoveel Mogelijk mee.

De 5 belangrijkste dingen die ik meeneem
Thermisch ondergoed uit de jaren stillekes
Een zaklamp
Een Boormachine
Kettingzaag
Bommetjes

Het begon met deze brief
Brief aan Jan Stelma , artistiek directeur Grand-Theatre

Ooh ooh jan
Kort door de bocht,
Ik haat de ijsfabrieken ,ik wil naar het noorden

Hoe langer en hoe meer ik te weten kom over de ijsblokken hoe stommer ik het vind.
En ze zijn duur , dat steekt me nog het meeste tegen.
Er zijn blokken die van een degelijke groot zijn, 2 meter op 120 en 50 cm, maar die kosten 500 tot 600 euro per stuk, zonder btw en transport,
Dat vind ik heel duur
Andere blokken zijn dan weer goedkoper, maar worden dan wel weer klein

Als ik mijn expeditie bekijk vind ik dat veel kloppender
Een kettingzaag en het ijs onder mijn voeten

Ik weet dat blokken naast een fabriek laten ontploffen misschien simpeler is
Maar het klopt gewoon niet, het is me te veel fastfood
Ik zie zoveel mogelijkheden daar op een dichtgevroren meer
Laat me maar bevroren tenen krijgen, slapen in een camiontte
En ze er zelf uithalen,
Dat lijkt mij het echte werk

Niet door het ijs zakken, een ijsblok meenemen
En dat in het grand laten ontploffen
Dat is hoe ik het zie,

Kunnen we hierover deze week nog eens praten, discussiëren, vechten, moorden en begraven

Goede Groeten
Pieter

Het (voorlopige) einde van AFTERLOVE

2009-03-17T09:06:00.000-07:00

Afterlove, mijn eigen productie bij het Grand Theatre, is gedaan, en ik mis het nu al.

Met heel veel plezier heb ik die twee voorstellingen samen met de mannen in het Grand Theatre gespeeld. Het werkproces was voor mij wederom zeer leerzaam. We hebben veel gelachen, veel geklierd, veel uitgeprobeerd en heel vaak ook lekker gegeten.

Vijf compleet verschillende mensen bij elkaar die een voorstelling hebben gemaakt waar ik trots op ben. Vier mannen en een vrouw. Het raden van wat de meeste gespreksonderwerpen waren buiten de voorstelling zal geen uitdaging zijn. Af en toe waren we een stelletje ongeregelden bij elkaar. Maar fuck wat hebben we hard gewerkt. Nu wachten we de montage van de registratie af om die naar festivals op te sturen. Het zou doodzonde zijn als we hem niet vaker zouden gaan spelen.

De reacties waren uiteenlopend, maar overwegend positief. Ik had het ook niet anders verwacht. Ik maak tenslotte altijd voorstellingen die niet ieder mans ding zijn. Ook bij deze performance waren sommige toeschouwers er helemaal weg van, en sommige konden er niet zoveel mee. En die gaan dan lekker na afloop in discussie met elkaar. Heerlijk. Het was goed vertoeven in het Grand, met alles erop en eraan inclusief familie gevoel. De dag na de première ben ik meteen met de repetities begonnen bij het NNT, voor de musical. Ja ja. En wel genaamd: HEELHUIDS EN HALSOVERKOP. Regie is in handen van Ko van den Bosch en Guy Weizman van Guy en Roni. Over 4 weken gaan we al try-outen. The show goes on.

Advertentie Via Appia

2009-02-04T15:02:00.000-08:00

Ook al is de inhoud van onze kas beperkt, toch heeft Via Appia kans gezien een mini advertentie te zetten in de Groene Amsterdammer. Zie hier het resultaat. Onze eerste advertentie.

Een poging om te verwoorden

2009-02-02T14:00:00.000-08:00

Wie zijn de lezers van dit fabelachtige weblog.
Wie zijn de bezoekers van een voorstelling die je maakt.
We repeteren voor een publiek waarvan we nooit weten of ze eigenlijk wel
geinteresseerd zijn in wat we maken. Zijn het wel onderwerpen waar ze iets
mee kunnen.
Betrokkenheid bij in ieder geval de wereld waar je in leeft is een noodzakelijkheid.
Theater is een kunstvorm die bestaat bij de gratie van zijn publiek en dient daar dus
misschien ook wel rekening mee te houden. Zich er in elk geval door te laten beinvloeden.

Het is oktober en het eerste project dat mij aangeboden word om aan deel te nemen is
'Amen is af' bij de Peergroup. Een locatie voorstelling in het dorpje Amen.
Wat! Timmeren?, Doekje spannen, oven opstoken en allemaal buiten. Het is winter jongens!
Brooddeeg kneden en waanzinnig vage besprekingen bijwonen.
Nou ja ik ben klaar met school en geniet overal wel van, heerlijk buiten. Maf klein Drents dorp.
Dan opzoek naar materiaal. Het dorp in kaart brengen, praten met bewoners. Sally en ik zetten onze eerste stappen, door met Mientje te praten. Een oude vrouw die haar leven lang al in Amen woont. Een ontmoeting met het onbekende, levert ons een enorme energie op en enthousiasme.
Ja het onbekende is aantrekkelijk en genereus, maar wat zijn de consequenties.
We zuigen ons vol met verhalen en uiteindelijk beland ik voor 3 dagen op een boederij. Full-time. Elke avond dagboekje aanleggen. Werken. En leuk dat het was. Daaruit vloede uiteindelijk een deel van de voorstelling. Het verhaal word lang.......dus...
Uiteindelijk staat er een voorstelling, waarop je kritiek kan geven. Maar een voorstelling met een verhaal! Met draagkracht vanuit een heel dorp en een voorstelling die voor onze ogen een dorp in beweging zet! Het proces is belangrijker dan de uiteindelijke voorstelling. De voorstelling is een middel. Een pracht middel, maar o wat is het proces mooi en wat zijn mensen bizar verschillend. Een maand later staan we met een door Henri Alles gemaakte krant met z'n ALLEN terug in het dorp een sloot koffie te verwerken. Lang leve het leven.

Nu ben ik vollop bezig met de wereld om mij heen. Hoe steekt dit Groningse landschap in elkaar. Wat zijn nou eigenlijk de beeldbepalende bedrijven in de regio. Waar zijn de mensen te vinden die theater of kunst een warm hart toedragen. Zijn er mogelijkheden om het theater op een andere manier te financieren. Om een eigen gezelschap op te richten, dat zich ondernemend opstelt. Is het mogelijk om zonder je ziel te verkopen. Toch mooie dingen ook voor bedrijven te maken. Want als we er zelf bij zijn kunnen we toch gewoon goeie voorstellingen maken.
Alles door elkaar levert 'Via Appia theatergezelschap' op. We komen terecht op de Miljonairs Fair en op dit moment maken we onze eerste 'Pilot' voorstelling.
Een voorvertoning vind binnenkort plaats.
Nieuwsgierig: www.via-appia-theater.com bied al iets meer informatie, later hopelijk nog meer.

IJbert

Station Noord 2008-2009

2009-01-29T08:22:00.000-08:00

De jonge theatermakers die in seizoen 2008-2009 Station Noord op de rails houden zijn:
Rory De Groot en Pieter van den Bosch
Zij zullen u op de hoogte houden van hun Station Noord Jaar via deze blog
veel plezier.

Hallo
Ik ben Pieter Van den Bosch
ik ben geboren in België.
Ik ben Vorig jaar afgestudeerd aan de performanceopleiding van de toneelacademie van Maastricht

Ik ben in het bezit van mijn diploma pyrotechniek
Als afstudeerproject maakte ik aan de toneelacademie Jos
jos is een schaap waarmee ik enkele maanden samenleefde en op pad Ging.
Jos staat nu in de wei van Berbke de stem docente van Maastricht.

Ik ben dit jaar werkzaam bij het Nnt, het Grand-Theatre, Tryater en De Peergroup

Geslaagd :-)

2007-11-27T00:14:00.000-08:00

Ja, het zit erop. Ik ben klaar op de stuntacademy. We hebben allemaal tests gedaan aan het eind om te kijken hoe iedereen gevorderd is en om ons te beoordelen. Ik weet dat ik geslaagd ben. De exacte uitslag krijg ik pas over een paar weken thuisgestuurd met al het beeldmateriaal. We hebben drie grote scenes gemaakt en verder is er heel veel materiaal geschoten van alles wat we hebben gedaan. En uiteraard was er een groots graduation party waar ook een aantal awards zijn uitgereikt. Waaronder die voor de best actor van de course. En ja...dat was ik :-) Toch wel een beetje trots.
De laatste week was erg spectaculair. We hebben motorcycling gedaan wat natuurlijk helemaal mijn ding was. Powerslides gemaakt en ontzettend lekker gesprongen met die offroad motoren. We hebben waterstunts gedaan wat wil zeggen dat je leert hoe je uit een speedboat springt die op volle snelheid gaat en hoe je achter een speedboat gesleept wordt zodat het lijkt als een ongeluk maar dat je toch helemaal heel blijft. Van 10 meter hoogte veilig in het water springen, zowel feet first als head first.
En ook enorm vet waren de fireburns. Dat is zo'n bizar gevoel om bijna helemaal in brand te staan! Het duurt maar een halve minuut ofzo en het is erg warm :-)
En de high falls waren nog hoger. Dat is zo fantastisch! Zo'n vrije val, head first en dan op het laatste moment draaien zodat je veilig in de airbag valt. Super!
Nou, ik heb nog 1 dag hier dus om de thrill nog even aann te houden ga ik morgen skydiven :-) Parachute springen uit een vliegtuig dus.
Kee dan, deze internet computer is vreselijk duur....dus, tot zover.
Groeten en tot in Nederland, Steven.

Waanzinnig

2007-11-14T23:22:00.000-08:00

JAAAAAAAAAAAAAA,
Het is echt heel tof en ik leer ook dingen! Ik heb niet veel tijd, dus een kort bericht.
Deze week heb ik High falls gedaan vanaf 7.5 meter! Supervet en we gaan nog hoger!!!!
Verder hebben we gisteren advanced rijlessen gekregen met handbrake turns, reverse 180, slippen en dat soort dingen. (Pa, ik zou je auto niet meer uitlenen als ik jou was...)
Verder nog altijd veel vecht technieken en veel salto dingen. Vandaag bijvoorbeeld wirework gedaan voor superhelden scenes. Zodat je bomen op kunt rennen en als je keihard geslagen wordt dat je meters weg kan vliegen...heel tof allemaal.
Ik heb het goed naar mijn zin!
Later meer en langer!
Tjuus, Steven.

Zo...

2007-11-14T06:04:00.000-08:00

dat was dan het einde van ons project local heroes. Hoe staat het met onze doelen? Spijtig genoeg hebben we er niet al te veel gehaald. Geen om precies te zijn. D’r zijn echter vele doelen die ik nooit gesteld heb maar wel heb gehaald.

- 90 tosti’s geconsumeerd (270 tussen ons drieën)
- 50 A-4’tjes materiaal niet benuttigd
- 22 A-4’tjes materiaal wel benuttigd
- 22 keer gespeeld
- 1 testikel gekneusd
- 3 maal onderkoeld geweest
- 4 keer verdwaald geweest in mijn nieuwe stad
- na 12 weken nog altijd woningzoekend (hint hint)

Nou wie doet het me na? Maar ben ik inmiddels een lokale bekendheid geworden?
Eens even kijken; we hebben in 5 weken vier verschillende voorstellingen gemaakt waarvan we er een 11 keer in 4 uur gespeeld hebben (op zichzelf al een eervolle vermelding waard). We hebben in het midden van nergens gespeeld. Op de open dag van de harmonie. We hebben mijn verjaardag op de grote markt gevierd, en tegelijkertijd een apres-skihuthit gelanceerd. Weer een keer in het midden van nergens gespeeld. En vervolgens een voorstelling gemaakt met de megalomane titel “Bigger than Jezus”.

Zoals jullie begrijpen kan ik nu niet meer zonder security over straat. De laatste keer dat ik er eventjes alleen tussen uit glipte werden de kleren van mijn lijf gerukt door gillende meisjes (geen onaangename ervaring trouwens). Gelukkig kan ik met deze roem omgaan. Dit in tegenstelling tot mijn collega Steven die naar Australië is gevlucht om zich om te scholen tot stuntman, in de hoop dat dit allemaal ooit overwaait.

Genoeg fictie, tijd voor de werkelijkheid. Ik ben net zo beroemd als de dag dat ik hier kwam. Soms probeer ik mensen lang en indringend aan te staren om ze een beetje tijd te geven voor het herkennings proces. “Als ik ze even tijd geef herkennen ze me vast wel” denk ik dan. Ik zal hem even volgen tot het hem weer te binnen schiet dat ik die jongen van Local Heroes ben, de lange van de twee, je weet wel die leuke. Na drie arrestaties en een heleboel mensen die armenzwaaiend over straat renden, gillend “wie ben je! Wat moet je van me! Laat me met rust! Ik heb je m’n geld al gegeven!”, moest ik toch de conclusie trekken dat de lokaalheid van mijn bekendheid niet verder reikt dan een straal van 1 centimeter om me heen. Binnen die straal echter kent ook echt iedereen me.

Onze doelen zijn dan niet gehaald… maar het eindresultaat mag er zijn. Bigger than Jezus (afgezien van het feit dat de voorstelling ergens over Jezus gaat was het ook een wanhopige publiciteits poging. Woedende christenen met fakkels en hooivorken die evenbeelden van jezelf verbranden is altijd een garantie voor veel media exposure). In pak em weg een uur is het publiek er getuige van dat ik Steven een masterclass geef in groter dan Jezus te zijn. En voor degene die de voorstelling niet gezien hebben. Maak je geen zorgen. Hij gaat nog t.z.t opgevoerd worden. Want ik zal niet rusten tot dat ik Steven groter heb gemaakt dan Jezus.

f*ck

2007-11-09T20:08:00.000-08:00

Oh ja, grappig detail. Ik mag geen fuck zeggen voor de camera omdat ze er anders van die pieptonen overheen moeten editten :-) Dus heb ik besloten om maar in het Nederlands te schelden op de film wat dan wel weer een heel grappig effect geeft! Dat verstaan die Aussies toch nie en ze vinden het erg leuk :-)
Wat dat betreft zijn we toch wel anders gewend in Nederland....
(Niet dat ik altijd alleen maar scheld...maar het zijn toch gevechtsscenes met ruzie enzo...)

Eerste week

2007-11-09T19:29:00.000-08:00

Hi there mates :-)

Goed, ik ben er dus. Een week nu. Bizar.
Na mijn superheftige vlucht kwam ik maandagochtend om 7 uur aan in Brisbane. Na twee bussen en een taxi was ik eindelijk om 12 uur aan in het Resort waar we verblijven. Een dikke villa met jacuzzi, widescreen tv's, dishwasher etc.. :-) Niemand thuis behalve de vrouw van de stuntacademy trainer/baas. Ik kreeg een zeer kort maar warm welkom met de woorden: "hoe was je reis" en "kleed je maar gauw om, ze zijn op weg naar de gym voor een fitnesstraining". Damn, ik was kapot, ik wilde niks liever dan slapen maar ik heb al mijn energie bij elkaar geraapt, omgekleed en gegaan. De groep (15 students) nam me vrij snel op en we begonnen direct met de beep-test. Je weet wel, dat je heen en weer moet rennen tussen de pieptonen... Ik heb mezelf kapot gerend! Ik heb de meesten eruit gerend, ik zat bij de laatste drie dus men was aardig impressed aangezien ik net uit het vliegtuig kwam. Daarna push ups, chin ups, sit ups, etc. etc.. Niks gegeten sinds het vliegtuig, ik dacht dat ik dood ging.
Lunch, en daarna eerste fight training gedaan. 's Avonds was ik al vrij snel kapot maar op het moment dat ik wilde gaan slapen begon men te zingen en was er taart! Toch nog een beetje een verjaardagsgevoel!
Anyway, volgende dag zijn we begonnen met tumbling...eh, vallen dus en zwaardgevechten. Woensdag hebben we de basis gelegd voor high falls, tot nu toe vanaf 4 meter en wat theorie. Donderdag weer fight/martial arts training en een circustraining op zo'n MEGA hoge trapeze! Vrijdag hebben we een dikke vette vechtscene gefilmd. Hierbij konden we alles wat we tot dan toe geleerd hebben in de praktijk brengen. Heel tof ook, Ron Vreeken was erbij. Hij is een stuntperformer die heeft gedubbeld voor Val Kilmer, Tom Cruise enzo. MI2 en leuk detail ook...hij is van origine Nederlander en heeft indertijd Rutger Hauer gedubbeld in Turks Fruit!!!
Nou ja, dat is wel wat snel allemaal maar mijn internettijd zit er alweer bijna op. Wat betreft het algemeen. De groep is zeer gemotiveerd! Geen gewone thrillseekers maar mensne die serieus stunt performer willen worden. De academy geeft zeer professioneel les. Alles is gericht op het stuntvak. Wat betreft het niveau is het denk ik het best te vergelijken met een goede vooropleiding theater in Nederland. Dus soms is het wat te voor de hand liggend allemaal. Zeker als het om acteren gaat. Daarin ben ik gewoon erg veel verder dan de rest. Het zijn namelijk geen of nauwelijks acteurs. Ze hebben geen camera ervaring en zijn al snel onder de indruk als ik wat speel...
Maar ik leer veel. Veel body control. Elke dag dikke vette workouts, elke dag enorm spierpijn en ik zit al aardig onder de schrammen en de blauwe plekken!
Nou ja, dit was het wel even voor nu. Voor iedereen die me lieve sms'jes en mailtjes enzo stuurt: bedankt! Heel lief! Helaas heb ik simpelweg de tijd niet om te reageren...
Later meer,
Steven.
Oh ja, nog even iets Hollands: het weer sucks! Ze spreken hier van een uitzonderlijke situatie maar het regent elke dag wel een keer! Wel jammer nu zo in het weekend aangezien ik op 50 meter van het strand zit en er free to use surfboards zijn :-) Maar, ook zonder keifelle zon ben ik al aardig verbrand.
Ciao.

Steven goes stunting in　Ａｕｓｔｒａｌｉａ!

2007-11-04T03:16:00.000-08:00

Yes, goed gelezen, ik ben op weg naar Australie!!! Op dit moment zit ik achter een internet pc op Narita Airprot bij Tokyo. Vrijdagavond nog de laatste 'BIGGER THAN JESUS', zaterdagochtend op weg naar Australie, op zoek naar de Wakakookoo bay duck, maar vooral om een stunttraining te volgen aan de Australian Stunt Academy! Local Heroes zit erop, we hebben　onze doelen　niet gehaald maar we hebben wel een fantastische voorstelling neergezet! Als ik dan geen Local Hero word, word ik maar een global stunthero!
Drie weken lang ga ik stunts trainen bij Brisbane in de buurt. Check www.stuntacademy.com !
Ik merk dat ik momenteel niet in staat ben om een fatsoenlijk en leuk verhaal te schrijven aangezien ik helemaal naar de tering ben! Elf uur gevlogen, elf uur rondgelopen door Japan en nu weer ruim acht uur vliegen. De jetlag is enorm! Ik voel me een beetje alsof ik 4 dagen Rock Werchter ofzo achter de rug heb, zonder slapen, veel alcohol en dat soort dingen. Nou, dat weinig slapen klopt vanwege die eikel die achter me zat en steeds tegen mijn stoel beukte als ik in wilde dommelen en dankzij het KLM entertainment system. Eindelijk The Simpsons gezien en, jawel, Alles is liefde. (zwijmel zwijmel, slijm slijm) Alcohol heb ik (voor de verandering) bewust achterwege gelaten dus dat kan de brakheid niet veroorzaken. Ach, ik geloof dat ik nu zo'n 29 uur nauwelijks heb geslapen... en morgen ochtend als ik aankom begint de training onmiddelijk :-) Rustig aan beginnen maar.
Wat wel heel leuk is...is dat ik over twee eneenhalf uur jarig ben ergens in de lucht! Bij jullie duurt het dan nog negen uur, maar toch, erg leuk!
Goed, ik ga zo boarden. Het is de bedoeling dat ik de komende weken deze weblog een beetje bijhou, hopelijk ook met wat spectaculaire foto's natuurlijk! Hou het in de gaten!
Tot later, groeten uit Japan!
Leuk detail: I'm big in Japan!!!

BIGGER THAN JESUS

2007-10-28T05:49:00.000-07:00

Rondumheer, Peergroup

2007-10-24T00:28:00.000-07:00

Twee acteurs die meewerken aan een landschapsconcert. Een concert waarin alleen het landschap spreekt en de PeerGroup slechts helpt bij het vertalen door middel van licht, klanken en muziek. Zet daar twee acteurs bij en ze gaan vanzelf verhaaltjes bedenken, anekdotes verzinnen, literatuur gebruiken enzovoorts. Dat was dus níet de bedoeling. Bij het Rondumheer project moesten we al onze anekdotische plannen laten varen en konden we alleen beelden maken die het landschap versterken.
Een week lang hebben we bij het Nije Hemelriek in Gasselte gezocht en geëxperimenteerd. Een week lang in de frisse buitenlucht (het was, op één dag fikse regen na, prachtig weer) hebben we kuilen gegraven, in bomen geklommen, gedoken in het meer en vooral veel door het zware strandzand gelopen en gerend. Het leek ons mooi als de twee werelden, de onderwater- en de bovenwaterwereld, elkaar gedurende het uur van het concert zouden ontmoeten. Welja, oktober en koud, wij huren wel even twee duikpakken.

Je moet je voorstellen dat het concert precies rond het vallen van de nacht plaatsvond. Het begon in de schemering en het eindigde in het pikkedonker. Neal zat vanaf het begin onder water en ik liep rond het meer. We ‘communiceerden’ met licht en geluid wat zo in het donker een prachtig effect gaf. Uiteindelijk vond ik dan een bootje en werd ik met één lichtpeertje in mijn hand naar het midden van het meer getrokken waar ik Neal echt ontmoette en met hem meeging naar zijn ‘rijk’, onder water. Gelukkig had ik ook een duikpak aan en lag de zuurstof fles klaar. Ik schoot nog een grote lichtkogel af en we verdwenen onder water terwijl de muziek nog een tijd door ging.
Voor wie nog nooit gedoken heeft: ’s nachts in de kou op de bodem van een meertje met een zuurstof fles is echt een super freaky ervaring, bijna een soort trip. Helaas was Neal’s droogpak niet echt waterdicht dus aan het eind van het concert was hij helemaal door en door koud. Je moet er wat voor over hebben. Maar ondanks de kou hebben we een geweldige ervaring gehad bij de PeerGroup. Een tof gezelschap met leuke hardwerkende mensen die samen iets moois willen maken!

2007-10-03T01:14:00.000-07:00

Regen op de Grote Markt

2007-10-01T04:18:00.000-07:00

Er is er een jarig hoera hoera, dat kun je wel zien dat was ik. In onze wanhopige pogingen om 2000 man publiek te bereiken zijn wij van station noord tot alles in staat. Je kunt 2 dingen doen om dit doel te halen 1: zo vaak mogelijk spelen of 2: op zo groot mogelijke venues spelen. Wat is de grootste venue van Groningen? Precies, de grote markt. Laat ik mijn verjaardag vieren op de grote markt.

Dit soort happenings zijn altijd spannend. Je hebt weinig tijd om ze te plannen. Je speelt buiten het theater waar je niks onder controle hebt. En Murphy’s wet weet zich altijd op ludieke wijze toe te passen op dit soort gelegenheden. En dat heeft hij zeker ook gedaan. Na een relatief droge dag, vertrokken we richting de grote markt, vergezeld door een miezer buitje dat zich gestaag ontwikkelde tot een regenbui van de doorweek klasse.

Op de grote markt staat iemand met een groot bord “Neals verjaardag”. De mensen verzamelen zich. Iets na twaalven komen er van twee bakfietsen voor het bordes gefietst. Een bakfiets met mijn collega Steven Stavast en enkele schone dames. En een bakfiets vol met helium ballonnen waar ik mij in heb verstopt. Steven kondigt mijn komst aan. En op precies het juiste moment knip het touwtje dat door ons ontworpen om in een keer alle ballonnen de lucht in te laten vliegen. Ongelofelijk wat een effect!... was het geweest ware het niet dat Murphy nog een verassing voor ons in petto had. Ik strompel door de barrière van ballonnen een zingende menigte tegemoet.

Ik moet zeggen dat het wel iets heel bijzonders heeft om op deze wijze toegezongen te worden. Ik bedank mijn publiek en kom ter zake. We hebben namelijk een achterliggend motief om mijn verjaardag zo schaamteloos uit te buiten. Dit is namelijk de release party van onze après-ski hut hit “oempie”. Steven en ik springen van onze bakfietsen en beginnen op de muziek te dansen. Na de eerste maat zijn we onze strak ingestudeerde pasjes al kwijt ( dank je Murphy 3-0 voor jou). Maar desalniettemin is dit het begin van een wervelende show.

Er staat op de markt een groep mensen te kijken. Ze kijken nar een clubje dat staat te dansen. Er komt stoom onder de bakfietsen vandaan. Er worden confetti kanonnen afgevuurd. En als klap op de vuurpijl worden er op het bordes van het stadhuis twee stadion fakkels ontstoken. Dit alles onder het waakzame oog van oom agent, die niet ingrijpt. Ik kan zo al drie punten noemen waarop ze ons kunnen pakken. Maar ze blijven rustig in hun auto zitten. Wat is de politie in Groningen toch tolerant. Of zou het door de regen komen.
“blijf maar rustig zitten Koos. Zolang ze geen openbare offer rituelen uitvoeren of een coup plegen is er geen reden voor een nat pak”.
In dat geval, bedankt voor de regen Murphy.

Men heeft mij gefeliciteerd. Men heeft een cadeautje ontvangen (de eerste druk van onze single). Het is tijd om een droge plek te vinden in de groote griet. Hier zal onze hit de vuurproef doorstaan. Is onze après-ski hut hit wel hit genoeg voor een après-ski hut? Eenmaal binnen sloeg Murphy genadeloos toe. Wat een dans act van Steven en mij op de bar had moeten worden, werd door een reeks communicatie fouten, het simpelweg draaien van onze hit in de bar.

Achteraf. Hoe was het? Het was geweldig! Wat een zot idee! En al ging het niet helemaal naar plan. Hey, we did it! Het is ongelooflijk spannend om iets te doen waar alles fout kan gaan, en gaat. Ga ik nog eens zo’n happening doen? Zeker! En de volgende keer is iedereen weer uitgenodigd.
Behalve jij Murphy. Blijf thuis.

Neal's verjaardag EN.... de hit 'Oempie'

2007-09-27T13:49:00.000-07:00

Wie donderdag 20 september om 23.59 uur op de Grote Markt was heeft feestelijk met een hapje en wat confetti in de hand genoten van de verjaardag van Local Heroe Neal Lewis.

Het was niet alleen een feest omdat Neil jarig was, maar tevens vond de release van de hit 'Oempie' plaats.

Was je hier niet bij.. dan is hier de mogelijkheid om nogmaals van het moment te genieten!!

Het NNF en schouwburg 'de Harmonie'

2007-09-18T09:41:00.003-07:00

2007-09-18T09:41:00.001-07:00

KOM OP NEALS VERJAARDAG!!!

2007-09-18T09:40:00.001-07:00

Hallo allemaal. Ik ben nieuw hier in de stad en ken nog niemand. Maar volgende week ben ik jarig. En wat is een betere manier om iemand te leren kennen dan een feestje. Daarom wil ik zoveel mogelijk mensen uitnodigen om mijn verjaardag te vieren. Op donderdag 20 september om 24 uur wil ik met 300 man aftellen naar mijn verjaardag op de grote markt

Q: Maar Neal, niemand kent je. Waarom zouden ze in godsnaam op de verjaardag van een vreemde komen? Mensen hebben toch wel wat beters te doen.

A: Dat klopt. Daarom krijgt iedereen die op mijn verjaardag komt een cadeautje! Neal deelt uit. En uiteraard is iedereen ook getuige van de Neal Lewis superduper birthday show starring: Steven Stavast en jarige jop Neal Lewis.

Kom je ook op mijn partijtje? Stuur dan een mail naar: stationnoord@gmail.com Je krijgt meteen een uitnodiging terug gestuurd. Hopelijk tot dan.

HOE BEREIKEN WE MEER DAN 2000 MAN PUBLIEK?

2007-09-18T09:39:00.001-07:00

Theater kan niet zonder een publiek. Maar hoe haal je in deze tijd een publiek bij elkaar? Er is zo veel te doen en zo veel te zien. We moeten concurreren met films, boeken, feesten, cafés, restaurants, noem maar op. Wij, Steven en Neal, hebben daarbij nog geen naam om op te drijven. We zijn met z’n tweeën, dus megaspektakel zit er niet in. Maar genoeg negativiteit. We hebben namelijk een aantal grote voordelen. We kunnen heel snel verplaatsen, we hebben zin en we willen alles doen. Alles om die mensen bij elkaar te halen.
Daarom denken we niet alleen in de ‘normale’ theatergebeurtenissen. In een theater, met een tribune. We proberen onszelf open te breken en andere mogelijkheden te vinden. Kan je bijvoorbeeld met theater langs de deuren? Kan je een voorstelling van een minuut maken voor bij een bushalte? Waar komen veel mensen bij elkaar? Waarvoor komen mensen bij elkaar? En hoe kan je theater maken voor die mensen?
We gaan ook Neal zijn verjaardag vieren op de Grote Markt op 20 september, 24.00 uur op de Grote Markt. Hoe maken we dat tot een theatraal feestje, is onze vraag nu. En hoe krijgen we zo veel mogelijk mensen daar bij elkaar?
Want iets maken is een ding, maar mensen ervoor bij elkaar krijgen is een tweede. Mensen zijn bijna te bereikbaar en daardoor eigenlijk minder makkelijk te verleiden. Ze worden al zo veel verleid. Wij zijn dus op zoek naar manieren om publiek te bereiken via alternatieve kanalen. Aan welke websites kunnen we onze weblog linken? Welke pers zou geïnteresseerd zijn om ons te volgen? Hoe krijgen we ‘exposure’?
Wij willen graag geholpen worden om onze weg te vinden. Wat zijn de plekken waar we niet aan denken waar we publiek kunnen vinden? En hoe bereiken we publiek dat niet van ons bestaan weet? Wie heeft er een feest voor 500 mensen binnenkort waar we kunnen spelen? Wie heeft er contacten bij de krant, radio, de billboardmakers, de busreclamebedrijven, noem maar op? Anything goes, everything helps.

NNF, hoe het was

2007-09-18T09:38:00.000-07:00

Afgelopen vrijdag was het dan zover. Local Heroes op het Natural Networking Festival. Waar kun je beter bekendheid vergaren dan op een netwerkfestival...

Om half negen 's ochtends vertrokken we vol spanning en goede moed naar Drenthe. Na een mooie tocht door de bossen, over landweggetjes hobbelend, kwamen we aan op het festival terrein. Hier en daar een tentje of een caravan, een ronkende generator, een administratieve keet, een tiental tipi's, een huiskamer tent, enkele nog rokende vuurplaatsen en een stuk of wat mensen die net wakker zijn en verdwaasd zoeken naar de ontbijttent. Mijn eerste vraag was: "Is dit een networkingfestival???". Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik meer pakken en stropdassen had verwacht. Een vreemd beeld dat ik mezelf had voorgehouden terwijl ik wist dat het niet zo zou zijn. We werden meteen aangesproken, we kregen meteen handjes geschud, iedereen is nieuwsgierig naar wat de ander doet. Echt netwerken dus.
Goed, we zouden om 11 uur en om 16 uur spelen maar door een miscommunicatie stonden we niet in het programma; om 11 uur hadden we welgeteld twee man publiek in de tent. Tijd voor een eigen campagne dus. We hebben een extra voorstelling ingelast om 14 uur en daar hadden we zowaar 12 man publiek! We konden losgaan. Losgaan in een kleine tent, zonder theatertechniek, zonder duisternis en met alleen een paar plastic stoeltjes als tribune. Dat is best raar als je gewend bent om in een theaterzaal te spelen. Je zit met je publiek echt in dezelfde ruimte. Afstand is er niet dus je betrekt ze constant in het spel. Door die open manier van spelen kwamen er ook telkens reacties uit de zaal. Zeker in de tweede voorstelling leverde dat interessante discussies op.
Ons stuk over faalruimte zoals hieronder beschreven sloeg de eerste keer behoorlijk goed aan. Mensen zaten te huilen van het lachen en vonden het fantastisch. De grote vraag is dus: Hebben we dan wel gefaald? Daarna hebben we met ons publiek gebrainstormd over hoe we onze doelen kunnen halen. Je weet wel onze Local Heroes doelen...
In de tweede voorstelling om 16 uur ging het heel anders. Het publiek reageerde veel sceptischer. Ze waren minder voor het vermaak gekomen dan ons eerste publiek en meer voor het onderwerp 'falen'. Dit leverde naar aanleiding van onze stukjes behoorlijke discussies op. 'Hoe kun je falen als je geen kader hebt?' en 'Jullie tarten de wetten van de natuur'.
Als je faalt in je opdracht om te falen, die ervoor bedoeld is om iets nieuws te vinden, en je vindt iets nieuws heb je gefaald. Maar als je slaagt in diezelfde opdracht en je vindt niets nieuws heb je ook gefaald. Hoe zullen we het zien? Faal je altijd? Of slaag je juist altijd?
Ons punt is dat er over het algemeen te weinig ruimte wordt genomen om te durven falen. En of wij nu hebben gefaald of niet en of we nog gaan falen of niet...
WIJ NEMEN DE RUIMTE!!!

LOCAL HEROES; falend naar de top.

OPROEP
Mensen die op het festival zijn geweest en onze voorstelling hebben gezien, willen jullie in een reactie aangeven wat er is blijven hangen? Wat heb je er aan gehad? Of niet? Wat was leuk? Wat was stom? En vooral, heb je er iets aan gehad? Plaats even een reactie of mail naar stationnoord@gmail.com

NNF

2007-09-18T09:37:00.002-07:00

Vrijdag 7 september doen we twee workshops/performances op het Natural Networking Festival in Drenthe. We laten ons inspireren door 'FAALRUIMTE'. Is er in deze tijd van prestatiedwang nog ruimte om te falen? Hoe belangrijk is het om te falen? Wat levert falen op? Experimeneteren bestaat bij de gratie van falen. Penicilline bijvoorbeeld is ontdekt doordat een wetenschapper per ongeluk een stukje brood in een petri schaaltje liet vallen. Het brood beschimmelde, maar de bacteriën die erin zaten waren dood. Een meesterlijke ontdekking dankzij: falen!
We hebben gewerkt aan de klassieke scène uit de film 'When Harry met Sally' waarin Sally midden in een druk restaurant een orgasme faket. Floris gaat ons vrijdag een aantal onbekende opdrachten/beperkingen geven waarmee we de scène moeten spelen met als doel het te laten mislukken. Wat gaat dit opleveren? Waarschijnlijk niks, maar misschien wel iets briljants... Het is een spel. We hebben regels waar we ons aan moeten houden en gaan zien wat het ons op zal leveren.
Nieuwsgierig? Kom naar het Natural Networking Festival. www.naturalnetworkingfestival.com
Volgende week gaan we werken aan een performance voor de open dag van de Harmonie in Leeuwarden. Wat gaan we doen? We zien het volgende week. Misschien laten we ons inspireren door de geschiedenis van Simon&Garfunkel... Naar het schijnt hebben de zo lief uitziende en zoet overkomende jongens een tijd lang vreselijk ruzie gehad. Softe liedjes zingen over liefde op het podium en ondertussen elkaar wel neer kunnen schoppen...

Hoe dan ook, we zijn hard aan het werk, onze doelen zoals hieronder zijn nog lang niet bereikt. Maar we blijven bezig, we gaan door en we geven nooit op!
Tot gauw alemaal! Groeten van Steven.

Publieksteller (filmpje)

2007-09-18T09:37:00.001-07:00

Zondag 2 september hebben we ons eerste publiek bereikt tijdens de open dag van het Grand Theatre. Onze doelen komen dichterbij....

Local Heroes

2007-09-18T09:35:00.000-07:00

Mijn naam is Steven Stavast. Deze week ben ik begonnen bij Station Noord in het project Local Heroes. Samen met Neal Lewis en Floris van Delft ga ik proberen om in acht weken tijd een locale bekendheid te worden. We mogen doen wat we willen maar we moeten zelf ons publiek vinden. Geen vooraf geregelde voorstellingen dus maar zelf zoeken naar mensen die ons willen of zullen zien.
We hebben ons laten inspireren door de film ‘The 5 obstructions’ van Lars von Trier. Naar aanleiding van die film hebben we onszelf opdrachten gegeven en doelen die we moeten bereiken.

Doelen:
-minstens 2000 man publiek bereiken,
-4x in de krant komen,
-1x op tv,
-4x in de schouwburg staan,
-20 mensen laten huilen,
-20 nieuwe filmpjes op Youtube plaatsen,
-3 theaterklassiekers gebruiken,
-3 filmklassiekers

...en die lijst mag groeien. Dus als u nog ideeën heeft, dan kunt u die naar ons mailen op stationoord@gmail.com.

De eerste paar weken van ons project hebben we iedere week een doel in de vorm van een locatie waar wij een performance zullen verzorgen. Tijdens het voorbereiden van die ‘subdoelen’, zal ik maar zeggen, zullen we altijd bezig blijven met ons ‘hoofddoel’: Hoe word ik een Local Hero....
We willen graag dat u naar ons komt kijken en ons helpt om onze doelen te verwezenlijken. Daar krijgt u natuurlijk iets voor terug! Wij zullen ten alle tijden al onze theatrale en artistieke kwaliteiten inzetten om u te vermaken. En die kwaliteiten hebben we! U zult nooit met een saai of leeg gevoel de dag voortzetten na een ontmoeting met ons.
We zijn de komende weken op een meerder plaatsen te vinden. Onderstaand vindt u een lijst met de locaties waar wij u zullen vermaken.

Wilt u ons zien? Wilt u ons iets vragen? Wilt u ons bij u thuis hebben? Wilt u ons uitnodigen voor een groot feest (met veel publiek dus)? Wilt u ons wegwijs maken in het Noorden? Wilt u ons voorstellen aan mensen die we zeker moeten ontmoeten? MAIL ONS DAN OP stationnoord@gmail.com.

Dit is onze AGENDA voor de komende weken. Hier zijn we te vinden:

Zondag 2 september Open dag Grand Theatre
Vrijdag 7 september Natural Networking Festival Drenthe
Zaterdag 15 september De Harmonie Leeuwarden,
Donderdag 20 september 24.00 uur, Grote Markt, verjaardag van Neal
Vrijdag 5, Zaterdag 6, en Zondag 7 oktober Landschapsproject PeerGroup

Steven Stavast en Neal Lewis(Station Noord), de eerste bloggers van het GT Weblog.

2007-09-18T09:26:00.000-07:00

De eerste bloggers van het Grand Theatre Weblog zijn de jongens van Station Noord, Steven Stavast en Neal Lewis. De twee net afgestudeerde theatermakers zullen u het komende seizoen op de hoogte houden van al hun belevenissen hier in het noorden.

Wilt u persoonlijk kennis met hun maken dan ben u van harte welkom op de open dag van het Grand Theatre aanstaande zondag 2 september(van 13.00- 17.00).